Üçü Bir Arada

Sevda koydum adını...
"aşk" demek yetmedi sana. Sen, bir heves değil; ömrümün en uzun cümlesi, kalbimin en güzel duasıydın.
Bizim hikâyemiz, üçü bir arada bir kahve gibiydi.

İlkinde kahvenin acısı vardı...
Ayrılıklar... Yarım kalan cümleler, cevapsız geceler, özlemden ağırlaşan sabahlar...
Hayat, fincanımıza hep acı koydu. Mesafeler çıktı karşımıza, gurur susturdu dilimizi, zaman bizden yana olmadı.

Herkes "Vazgeçin." dedi.
Biz ise, birbirimizin adını duadan hiç düşürmedik.

Kreman gibi yumuşatan bir umut karıştı ömrümüze.
Bir tebessümün, bin kırgınlığı affettirdi. Bir "Bekle..." deyişin, bütün gidişleri durdurdu.
gerçek sevda, her şey yolundayken değil, her şey üstüne gelirken aynı kalpte kalabilmekti.

Ne kadar karıştırdı hayat bizi, ne kadar savurdu rüzgârlar... Biz birbirimizden eksilmedik.
en sonunda...
Şeker düştü fincanımıza.

Yılların hasreti, tek bir sarılışta eridi. Gözlerin gözlerime değdiği an, bütün acılar tadını kaybetti.
O gün anladım ki...
Mutlu son, bir masalın son sayfası değilmiş.

İki insanın, bütün imkânsızlıklara rağmen el ele yürümeye devam etmesiymiş.
Şimdi aynı sabaha uyanıyoruz. Aynı kahveden içiyor, aynı hayale gülümsüyoruz.

Sen bana bakarken, ben artık kaderden hiçbir şey istemiyorum.
Çünkü beklediğim mucize, karşımda gülümsüyor.

İşte bu yüzden...
Adını aşk koymadım.
Sevda koydum.
aşk bazen biter.
Ama sevda...

Acıyı kahve gibi içer, umudu krema gibi içine katar, mutluluğu şeker gibi yüreğinde eritir.
Ve sonunda anlarsın ki...
Gerçek aşk, üçü bir aradadır.

Acıyı yaşamadan olgunlaşmaz, umudu kaybetmeden güçlenmez, kavuşmadan da tamamlanmaz.

Biz de birbirimizi böyle sevdik...
Son yudumuna kadar, aynı fincanda, aynı kalpte, aynı ömürde...