3... 2... 1... CEEE!

Üç...
İki...
Bir...
CEEE!
Hoş geldin...
Yine omuzlarına biraz dünya yüklemişsin.
Yüzün, yağmuru unutmayan bir gökyüzü gibi.
Ama dur...
Bugün hüzne izin yok.
Çünkü hayat,
bir çocuğun saklandığı yerden çıkıp
"Ceee!"
demesi kadar kısa.

Bak...
Gökyüzü hâlâ mavi olmaya çalışıyor.
Çiçekler kimse alkışlamasa da açıyor.
Kuşlar, kimse dinlemese de şarkı söylüyor.
sen...
Bir gülüşü çok görüyorsun kendine.
Olmaz.

Hadi yeniden deneyelim.

Üç...
İki...
Bir...
CEEE!
Bak, biraz olsun yüzün değişti.
Çünkü mutluluk,
kapıyı çalıp gelen bir misafir değil;
insanın içinde saklanan
yaramaz bir çocuk.

Onu bazen sen bulursun,
bazen de o seni.
Bugün olmazsa yarın...
Ama mutlaka çıkar bir köşeden.
O yüzden,
kendine bu kadar yüklenme.

Hayat,
üzülmek için fazla kısa;
gülümsemek için ise
şaşırtacak kadar güzel.

Bir daha...
Üç...
İki...
Bir...
CEEE!
Yakalandın!
Evet...
Tam sen.
O kaşlarını çatıp,
"Ben gülemem."
diyen sen.

İnan bana,
en güzel kahkahalar,
tam da öyle başlayan cümlelerden çıkar.
Bak etrafına...
Hayat kusursuz değil.
Zaten bütün mesele de bu.

Çay bazen taşar.
Otobüs tam sen yetişirken gider.
Telefonun en lazım anda şarjı biter.
Anahtar cebindeyken,
evi altüst edersin.

dönüp anlatırken,
en çok sen gülersin.
İşte hayatın sırrı da burada.
Mutluluk,
başına hep güzel şeyler gelmesi değil;
başına gelenleri,
bir gün gülerek anlatabilmektir.

O yüzden,
aynaya bak.
Kendine göz kırp.
Diline bir tebessüm iliştir.
Hiç yoktan gül.
Bırak biri,
"Neye gülüyorsun?"
diye sorsun.

Sen sadece omuz silkip ,insanlar,
mutlu olunca güler.
Çoğu insanlar,
güldüğü için mutlu olur.
Sen ikinci tarafta ol.
ne zaman dünya
fazla ciddileşirse,
kendine küçük bir oyun oyna.
Saymaya başla...

Üç...
İki...
Bir...
CEEE!
Belki dünya değişmez.
Ama sen değişirsin.
Belki dertlerin bitmez.
Ama omuzların hafifler.

Belki hayat sana hep sürpriz yapmaz.
Ama sen,
hayata sürpriz olursun.
unutma...
Bir tebessüm,
bazen bir ömrün yönünü değiştirir.

Şimdi...
Son kez birlikte sayalım.
Üç...
İki...
Bir...
CEEE!
Hadi...
Şimdi sıra sende...