Son Kez

Son defa gel... Uzatma aramızda kalan her şeyi. Ne yarım kalan cümleleri, ne de çoktan küle dönmüş umutları.
Ben aslında sessizce gitmek isterdim. Ne sitem ederek, ne de sevgimi dilime düşürerek...

insan en çok sevdiğine susamıyor.
Bil istedim...
Sen giderken sadece bir insanı değil, sana inanan bir kalbi de yanında götürdün.
Ben seni öyle bir sevdim ki, adını anarken bile içim titredi.

Şimdi ise sensizliğin, göğsümün tam ortasında ağır bir taş gibi.
Yine de yaşattıklarına teşekkür ederim.
insanlar mutlu etmek için değil, insana kendini tüketmeyi öğretmek için giriyor hayatına.

Bak... Sevgim hâlâ sende, ama yorgun artık. Yüreğim hâlâ seni çağırıyor, ama sesi çıkmıyor.
Bu yüzden son defa gel. Ya kal ve bütün yaralarımı sustur, ya da git...

Ama bu kez ardına bakma.
Çünkü ben, senden sonra da seni sevecek kadar yaralı, seni beklemeyecek kadar da gururluyum.
Sana son kez eyvallah...
içimde hâlâ sen varken, sana son kez hoşça kal.

Bir gün adımı hatırlarsan, bil ki ben çoktan küllerimle barışmış olacağım.
Sen ise kaybettiğinin değerini, yokluğumun sessizliğinde anlayacaksın.
O gün geldiğinde ne ben eski ben olacağım, ne de sana açılan o kapı yerinde duracak.

Kimi vedalar vardır sevgilim, bir daha dönüşü olmayan yollar gibi... Ve ben bugün, seni severek çıkıyorum o yola.