Kasımpatı

Kapına bir kasımpatı bıraktım... Gül değil. Çünkü gül baharı sever, ben ise seni en çok ömrünün sonbaharında sevdim.
Herkes giderken ben kaldım. Rüzgâr dalları kırarken bile adını kalbimde incitmedim. Sen uzaklaştıkça, ben sana biraz daha yaklaştım içimden.

Sana dokunamadığım her gün, bir ömür eksildi ömrümden. Sesini duyamadığım her gece, yıldızlar bile sustu gökyüzünde. Ben karanlığa değil, sensizliğe yenildim.

Sen bir mevsim gibi geçtin hayatımdan, ben ise takvimlere değil, yokluğuna yaşlandım. Zaman aktı, insanlar değişti, şehirler eskidi... Ama içimde sana ayrılan yer bir gün bile eksilmedi.
Kasımpatı öğrendi benden sabretmeyi. Her yaprağı, "Seni hâlâ seviyorum." diyen sessiz bir mektuba dönüştü.

Rüzgâr her estiğinde, sanki adını söyledi bana.
Bir gün eline solmuş bir kasımpatı geçerse, sakın atma... Belki de o, sana kavuşamayan dualarımın çiçeğe dönüşmüş hâlidir.

Sen ne eksildin içimden, ne de bir başkasında çoğaldın. Sen, kalbimin en sessiz köşesinde ömür boyu dinmeyecek en güzel acım oldun.

Şimdi senden geriye birkaç hatıra, yarım kalmış cümleler, birlikte kurduğumuz hayaller ve adını her andığımda gözlerime yürüyen sessiz bir yağmur kaldı.

Bazen düşünüyorum... Sevmek kavuşmak mıydı, yoksa gidişine rağmen bir ömür aynı kalbi taşımak mı? Ben ikinciyi seçtim. Çünkü seni sevmek, benden vazgeçmekten daha kolaydı.

biliyor musun? Seni en çok, hiç dönmeyeceğini anladığım gün sevdim. Çünkü umut bittiğinde geriye yalnızca gerçek sevda kalıyormuş.


Eğer bir gün sonbaharın serin bir akşamında bir kasımpatı görürsen, ona dokunmadan önce beni hatırla.
Çünkü ben seni, çiçekler solarken de sevdim. Mevsimler değişirken de bekledim. Ümitler tükenirken de vazgeçmedim.


Benim sana olan sevgim de bir kasımpatı gibi...
Ne alkış istedi, ne karşılık bekledi.
Sadece sevdi...
Sessizce, derinden, ve son nefesime kadar...