1
Yorum
3
Beğeni
5,0
Puan
61
Okunma
KALU BELÂ
Beni bende aradım,
Kirli ellerimle yudum
Dilimin kara lekesini.
Lâl olmuş bülbülde buldum aşkı,
İçtim şarap deryasından,
Kana kana ab-ı hayat suyunu.
Beni yerde buldum,
İçimi gökte.
Açıldı gönlümün dergâhı kat kat,
Semâya döndü yüzüm.
“Kalu Belâ” dedim sessizce, “Kalu Belâ…”
Aklıma düştü Allah’a verdiğim sözüm.
Kapısı kırık gönül hanemin,
Gonca gonca filizlerden topladım.
Bahçemde rengârenk çiçekler,
Hüznüm söz verilen günden kalma.
Terk edilmiş bir bekleyiş…
Ecel kapısıdır dünya,
Zamanı bekler yükseliş.
Hülâsa-i Kelâm
Kalk ey nefsim!
İsrafil üflemeden sur’a,
Secde et göklerden inen nûr’a.
“Münezzehtir mekân”
Serdar Özyanız
5.0
100% (2)
Şiirin sahibi
Şiirin sahibi
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz