Kaldırım taşları sıcaktı yazdan,
misketler ceplerimizde küçük bir hazine gibi ağırdı.
Çelik çomak sesleri sokakta yankılanırdı,
bir tahta parçası dünyayı ikiye bölerdi:
kazanan ve yeniden deneyen.


Biz dostluğu “mesaj” bilmezdik,
“gel!” derdik kapı önünden bağırarak.
Ve o ses,
bir bildirimden daha hızlı ulaşırdı kalbe.


Dizlerimiz yara içinde,
ellerimiz tozlu,
ama içimiz tertemizdi garip bir şekilde.
Kaybetmek vardı oyunda,
ama küsüp gitmek uzun sürmezdi;
çünkü oyun yarım kalırsa
çocukluk eksik kalırdı.


Öğrettiler bize farkında olmadan:
Dostluk kazanmak değil sadece,
beklemeyi bilmektir.
Sıranı vermektir bazen,
misketi paylaşmaktır gözünü kırpmadan.


Şimdi geriye bakınca anlıyoruz:
O sokak oyunları sadece oyun değilmiş,
hayata hazırlanma şeklimizmiş.
Ve en büyük ders şuymuş:
Gerçek dostluk,
bir oyunu yarıda bırakmadan
yan yana büyüyebilmektir.