Avamir’in bu şiiri yazdığı dönem,
kaldığı ev ormanın başladığı yere yakındı.
Şehrin unutulmuş taraflarından biri.
Otobüslerin seyrek geçtiği,
akşam olunca sokak lambalarının bile üşüdüğü mahallelerden.
O sıralar kimseyle pek görüşmüyordu.
Günleri birbirine benziyordu;
geç uyanmalar,
yarım bırakılmış sigaralar,
telefonda açılmayan konuşmalar…
Bazen sadece yürümek için çıkıyordu evden.
Ormanın kenarındaki patikaya girip saatlerce dolaşıyordu.
Çünkü insan kalabalığın içinde yorulunca
sessizliği ağaçlarda arıyor.
Bir akşam yağmur yeni durmuştu.
Toprak koyu bir kahverengiye dönmüş,
çamların üstünde ince bir buğu kalmıştı.
Avamir elleri cebinde yürüyordu.
Ne bir yere gidiyordu
ne de gerçekten dönüyordu.
Patikanın sonunda eski bir bank vardı.
Islak.
Üstünde kimsenin okumadığı gazete parçaları.
Oturdu.
Bir süre sonra fark etti ki
insanın canını en çok acıtan şey
başına gelenler değil bazen.
Başına gelirken sustuğu şeyler.
Bir mesaj yazıp silmeler geldi aklına.
Sırf gururdan konuşmamak.
Kırıldığı hâlde “iyiyim” demek.
Gitmeyeceğini bildiği insanlara
kapıyı açık bırakmak.
Yağmur yeniden başladı hafiften.
Avamir sigarasını yakmadı bu kez.
Sadece parmaklarının arasında çevirip durdu.
Sonra kendi kendine gülümsedi.
Acı bir gülümsemeydi bu.
İnsan bazen hayatındaki enkazın başında durup
hırsız arıyor,
oysa bütün kapılar içeriden açılmış oluyor.
Ormanın içinden rüzgâr geçti.
Uzak bir evde bir radyo çalıyordu sanki.
Neşet Ertaş’ın sesi yağmurun içine karıştı:
“Kendim ettim kendim buldum…”
Avamir başını eğdi.
Çünkü bazı türküler
insanın adını söylemeden de
üstüne alınmasına yetiyordu.
Ve o gece ilk kez düşündü:
Belki de insanın içi
en son terk ettiği olay mahalliydi.