Mürekkebin kokusu, kâğıdın sarılığı ve o hiç bitmeyen vuslat özlemi...
Kaleminize, yüreğinize sağlık.
Divan edebiyatının o köklü, ağdalı hüznüyle halk şiirinin samimi, yalın hasretini o kadar güzel harmanlamışsınız ki, satırlar adeta zamana meydan okuyor.
​
​"Gözümden yaş değil, mürekkep damlar" nakaratı tam bir şair teslimiyeti.
Yaşın akıp gitmesine izin vermeyip, onu kalıcı kılmak ve her damlayı bir selama dönüştürmek... Klasik edebiyattaki "kanlı gözyaşı" imgesine çok modern ve asil bir alternatif olmuş.

​"Resmim konuşur da, dilim susar" ve devamındaki resim imgesi, görselliğin sessiz çığlığını çok iyi aktarıyor.
Fiziken susarken, bir fotoğraf karesinden ya da bir satırdan karşı tarafa konuşmaya devam etmek müthiş bir ölümsüzlük arzusu.

​"Kalbinde saklarsan, ölmem ben." dizesi ise şiirin felsefi doruk noktası olmuş. Beden kül olsa da hatıranın ve sevdanın diri kalacağı inancı, o hüznün içinden umutlu ve güçlü bir dik duruş çıkarıyor.

​Zamanın yüzlerden çaldığı o hırsızlığı, rüzgârın tenine değip "Unuttun mu?" diye fısıldayacağı o sitem anını hissetmemek elde değil.

Her kıtası ayrı bir duygu yükü, ayrı bir melodi taşıyor.

​Bu güzel dizeleri paylaştığınız için teşekkür ederim; kalbinizin sesi, mürekkebiniz hiç bitmesin.