Ben kendime geç kaldım biraz,
o kadar.
İçimde büyüyen adamı
kalabalıklara susturdum.
Bir çocuk nasıl kırarsa oyuncağını
biraz öyle kırdım geleceği.
Oysa elimde günler vardı,
uzun caddeler,
bir kadının saçlarına değecek kadar güzel ihtimaller.
Ben gidip korkulara oturdum.
Kimse bilmedi bunu.
İnsan en gizli ihaneti
kendine ediyor çünkü.
Şimdi aynaya bakınca
yüzüm değil de
yarım bırakılmış bir hayat çıkıyor karşıma.
Ve bazı geceler
kendimi,
kaçırılmış bir trene benzetiyorum.
Raylar duruyor hâlâ,
istasyon yerinde,
gökyüzü bile aynı gökyüzü
ama ben
tam vaktinde gelmemişim hayata.
Bir yanım sürekli başlayacak gibi,
masaya dirseklerini koymuş bir adam sabrı var içimde.
Bir yanım da çoktan vazgeçmiş.
İnsan kendi içinde ikiye bölünüyor bazen,
bunu kimseye anlatamıyor.
Sonra bir kadın geçiyor aklımdan,
hiç var olmamış belki.
Bana “yapardın” diyecekmiş gibi geliyor.
İnsan en çok
inanılmadığında değil,
kendine inanmayı bıraktığında çürüyor.
Ben biraz oradan kırıldım.
Bir ara
düzelecek sandım her şeyi.
İnsan gençken
kendini sonsuz zannediyor çünkü.
Meğer zaman dediğin şey
sessiz çalışan bir hırsızmış.
Önce heveslerini alıyor cebinden,
sonra aynalara başka bir yüz bırakıyor.
Ben en çok
içimdeki o büyük hayatı taşıyamadım.
Bazı insanlar evsizdir,
ben kendimde evsiz kaldım.
Ne zaman bir şarkı yarım kalsa
kendimi hatırlıyorum.
Ne zaman sabah olsa
içimde gece devam ediyor.
Birine sarılmayı değil de
bir şeye dönüşmeyi özlüyorum artık.
Belki bütün mesele buydu;
insan bazen yaşamaktan değil,
kendi içindeki o büyük ihtimalin
yavaş yavaş ölmesini izlemekten yoruluyor.
Ve bir gün anlıyorsun;
sana bunu kimse yapmadı.
Ne şehir,
ne aşk,
ne de hayat.
İnsan bazen
kendi elleriyle eksiltiyor kendini