Avamir insanlardan çok, onların içlerinde taşıdığı kırıkları merak ediyordu.
Birinin neden sustuğunu…
Neden bir cümlenin ortasında gözlerini kaçırdığını…
Neden gülerken bile içinde bir cenaze taşıyor gibi durduğunu düşünüyordu.
Çünkü ona göre insan, söylediği şey değildi.
Sakladığı şeydi.
Bu yüzden hiçbir kalabalık ona gerçek gelmiyordu.
Masalarda uzun uzun konuşan insanlara bakıyor,
kimsenin birbirini duymadığını hissediyordu.
Herkes cevap vermek için bekliyor,
kimse anlamak için susmuyordu.
Bir süre sonra bu durum onda tuhaf bir yorgunluk bıraktı.
Sanki dünya görünmez bir gürültüyle dolmuştu.
Ve herkes, ruhunun üstünü aceleyle örtüyordu.
Avamir geceleri düşünmeye başladığında
zaman başka türlü akıyordu.
Bir kelime geliyor,
arkasından eski bir his sürükleniyordu.
Sonra başka bir düşünce…
Sonra çocukluğunu bile hatırlatmadan insanın içine çöken o tarifsiz eksiklik.
En çok da “yarım kalmışlık” duygusu yoruyordu onu.
Tam söylenecekken vazgeçilmiş cümleler…
Tam başlanacakken ertelenmiş hayatlar…
Tam sevilecekken içine gömülmüş insanlar…
Ona göre dünya büyük felaketlerle değil,
küçük suskunluklarla dağılıyordu.
Bazen bir çay ocağında oturup insanları izliyordu.
Bir adam sigarasını yakarken ellerinin titremesine takılıyordu mesela.
Sonra düşünüyordu:
“Bir insan ne yaşarsa elleri böyle sessiz titrer?”
Kimse fark etmiyordu bunları.
Belki de bu yüzden Avamir kendini dünyaya biraz geç kalmış hissediyordu.
İçinde eski zamanlardan kalmış bir taraf vardı.
Ne olduğunu tam tarif edemediği bir taraf.
Sanki bir yerlerde hâlâ ağır konuşan insanlar olmalıydı.
Bir kadının ardından günlerce yürüyen adamlar…
Bir mektubu cebinde taşıyıp buruşturmaya kıyamayanlar…
Bir şarkıyı dinlerken susmayı bilenler…
Şimdiyse her şey çok hızlıydı.
İnsanlar birbirinin hayatına giriyor,
ama ruhuna uğramıyordu.
İşte bu düşünce geceleri büyüyordu Avamir’in içinde.
Uyuyamıyordu bazen.
Kafasının içinde aynı cümle dönüp duruyordu:
“İnsan neden en çok, anlaşılmadığı yerde yorulur?”
Sonra kalkıp yürüyordu.
Ama yürümek de çare olmuyordu.
Çünkü insan kendinden uzaklaşamıyordu.
Bir gece bunu düşündü uzun uzun.
Belki de herkesin içinde,
kimseye göstermediği ikinci bir hayat vardı.
Kimsenin bilmediği bir iç dünya…
Yarım kalmış hevesler,
söylenememiş aşklar,
kimseye anlatılmamış utançlar…
Ve belki insan,
en çok o gizli hayatın ağırlığı altında yaşlanıyordu.
Avamir o gece ilk kez korktu.
Çünkü bazı insanlar yaşlanmıyordu aslında.
Sadece içlerinde biriken düşünceler ağırlaşıyordu.
Sabaha karşı gözlerini kapattığında
şunu fark etti:
İnsan bazen birine değil,
bir ihtimale bağlanıyordu.
Ve en derin yalnızlık,
hiç gerçekleşmemiş şeylerin yasını tutmaktı.