Geceydi.
Şehrin üstüne ince bir kurum yağıyordu.
Sokak lambaları sanki yıllardır aynı yorgunluğu nöbet tutuyordu.
Avamir, eski montunun cebinde buruşturulmuş bir defterle yürüyordu.
Ayakkabısının altı açılmıştı biraz.
Her adımında su alıyordu ama aldırmıyordu artık.
Bazı insanlar bir yerden sonra ıslanmaya alışır.
Otogarın arkasındaki çay ocağı hâlâ açıktı.
İçeride televizyon sessizdi.
Sessizlik bazen en yüksek sestir.
Çaycı onu görünce başıyla selam verdi.
“Yine mi uyumadın Avamir?”
Avamir gülümsedi.
“Bazı geceler insanın içine sabah olmuyor usta.”
Cam kenarına oturdu.
Dışarıda yağmur, şehrin kirini değil de hatıralarını yıkıyordu sanki.
Defteri açtı.
Sayfaların arasında sigara yanığı vardı.
Bazı cümlelerin üstü çizilmişti.
Bazıları yarım bırakılmıştı.
Çünkü Avamir hiçbir şeyi tam yaşayamıyordu.
Çocukluğu yarım kalmıştı.
Babasının sesi yarım.
Bir kadının gözlerinde unutulduğunu fark ettiği o gece yarım.
Kendisi bile biraz eksikti sanki.
Bir ara fabrikada çalışmıştı.
Gece vardiyasında.
Demir kesme makinesinin sesi günlerce kulağından çıkmazdı.
Orada bir adam tanımıştı: İhsan.
İhsan bir gece molasında demişti ki:
“İnsan yorulmuyor Avamir…
İnsan anlaşılmayınca pas tutuyor.”
O cümle gelip göğsüne oturmuştu.
Yıllardır kalkmıyordu.
Çünkü Avamir’in derdi yoksulluk değildi yalnızca.
Ya da aşk.
Ya da yalnızlık.
Onun derdi, insanların birbirine gittikçe benzemesiydi.
Aynı kahkahalar.
Aynı öfkeler.
Aynı ezberlenmiş cümleler.
Sanki şehir büyük bir makineydi de herkesi aynı ruha öğütüyordu.
Bu yüzden geceleri yürürdü Avamir.
Uyumazdı.
Çünkü gece olunca insanların gerçek yüzü biraz ortaya çıkardı.
Bir kadın otobüs durağında gizlice ağlardı mesela.
Bir taksici dikiz aynasında yıllar önce ölen oğluna benzetirdi müşterileri.
Bir simitçi kalan simitleri martılara atarken içinden kimseye söylemediği dualar geçirirdi.
Avamir bütün bunları görürdü.
Ve dünyayı hâlâ kurtaran şeyin büyük laflar değil, kimsenin fark etmediği küçük merhametler olduğuna inanırdı.
O gece çay ocağından çıktığında yağmur durmuştu.
Gökyüzü kirliydi ama uzaklarda küçük bir yıldız görünüyordu.
Bir sokak köpeği peşine takıldı.
Avamir cebinden kalan son poğaçayı çıkarıp ikiye böldü.
Sonra yürümeye devam etti.
Çünkü bazı insanlar dünyayı değiştiremez belki
ama dünyanın tamamen taşlaşmaması için gece boyunca yürür.
Avamir onlardan biriydi.