Gece vardiyasından çıktığımda şehir hâlâ uyuyordu.
Sokaklar, üzerine kül serpilmiş soba gibi sessizdi.
Ben yürüyordum. Ayakkabılarımın altından çıkan ses bile yorgundu. Sanki asfalt değil de eski bir hayat eziyordum.
Fabrikanın bacası arkamda kalıyordu ama insan bazı yerlerden çıkınca kurtulmuş olmuyor. Bazı binalar insanın içine taşınıyor. Ben o fabrikayı yıllardır ciğerlerimde taşıyordum.
Otobüs durağında kimse yoktu.
Camı çatlak kulübenin içine girdim. Sigara yaktım. Ateş kısa bir an yüzümü gösterdi. Kendime yabancı geldim. İnsan kendi yüzüne bile misafir kalabiliyormuş meğer.
O sırada karşı kaldırımda bir köpek belirdi.
Yağmurdan kaçmış gibiydi. Islak ve kemikleri sayılıyordu. Bana baktı uzun uzun. Ben de ona baktım. İkimiz de aynı şeyi biliyorduk: Bu şehir doyurmuyordu, sadece geciktiriyordu.
Sabahın ilk minibüsü geçti önümden. Binmedim.
Çünkü eve gitmek istemiyordum.
Ev dediğin şey bazen sadece yorgunluğunu bıraktığın bir kutudur. Annem uyuyor olurdu şimdi. Masanın üstünde üstü örtülü yemek beklerdi. Ben yine yemeden sigara yakardım. Sonra tavana bakardım saatlerce. İnsan en çok tavana bakarken çürüyor.
Yürümeye devam ettim.
Demiryolunun olduğu yere kadar indim. Rayların üstünde yağmur birikmişti. Çocukken trenleri izlerdim burada. Giden herkesi güçlü sanırdım. Meğer bazı insanlar gitmiyor, sadece kayboluyormuş.
Cebimde küçük bir defter vardı.
Aylarca tek kelime yazmamıştım. Parmaklarım kapağını açarken zorlandı. Sanki defter değil de eski bir yaranın kabuğuydu.
Bir cümle yazdım yalnızca:
“Ben Avamir.
Bazı geceler insan değilim.
Bir fabrikanın unutamadığı sesim.”