Melankolinin ve yalnızlığın adeta bir portresini çiziyor.

Şiirdeki imgelem; özellikle "kendi gürültüsünde susan bir yabancı" ve "yüreğine gerilmiş keman yayları" benzetmeleriyle, dış dünyaya kapanmış ama içinde fırtınalar kopan bir karakteri çok güçlü bir şekilde hissettiriyor.
​
​Şiirinizde, varlığı ile yokluğu arasında ince bir çizgide yürüyen bir adamın trajedisi ilmek ilmek işlenmiş.

Eski bir saat", "sarı kağıtlar" ve "mermer sessizliği" gibi imgeler, karakterin sadece bugünde değil, geçmişin yüküyle yaşadığını gösteriyor.

​İçsel Sürgün: Şehrin kalabalığında gölgesinin bile ona sormadan gitmesi, yabancılaşmanın en uç noktası.
Bu adam sadece topluma değil, kendi gölgesine bile yabancı.

​Çocukluk uçurtmasının tellere takılı kalması, özgürlüğün ve masumiyetin daha en baştan yarım kaldığının sembolü gibi. O teller artık bir oyuncağı değil, acıyı titretiyor.
​
​"Yüzü, okunmamış mektupların sarı kağıdıydı"
Bu mısra, anlatılamamış dertlerin ve ulaştırılamamış duyguların yüze vuran fiziksel yorgunluğunu harika özetliyor.

​"Ne toprak kabul etti onu, ne bir avuç gökyüzü / En sonunda kendi içine defnetti"
Finaldeki bu bölüm, varoluşsal bir sığamama halini anlatıyor.
Kişinin en son sığınağının yine kendi acısı olması sarsıcı bir son.


​Emeğinize sağlık, kelimelerin kederi taşıma gücü oldukça yüksek bir eser ortaya çıkmış.