merhaba Usta...
Artık cümleleri birbirine uydurmaya mecalim yok.
Zaten hayatım boyunca neyi neye uydurmaya çalıştıysam,
Ya bir yanı eksik kaldı, Ya hep bir yanı fazla...
Ben en çok, olmayacağını bildiğim kapıların önünde
Bir mucize beklerken eskittim şu kısacık ömrümü.
Boş yere çare ummaktan, o boşluğun yankısını dinlemekten,
Her mısrada kendi sesimde boğulmaktan çok yoruldum.

Bak etrafıma, ne çok insan birikmiş kalabalığımda değil mi?.
Ama bir baksana usta, hangisi geldiği gibi gitti ki?
Gelen her el, ruhumdan ya bir parça kopardı da öylece kapattı kapıyı suratıma .
Kimi inancımı söküp aldı götürdü en dönüşü olmaz diyarlara,
Kimi en saf güvenimi bir mezar taşına çevirdi hiç acımadan.
Ben her gidenin arkasından kendimi biraz daha eksik buldum,
Kendi içimde azalmaktan da kendimi azarlamaktan da çok yoruldum usta.

Mertlik dediler, göğsümü siper ettim; ama beni en başta namertlik vurdu ustam.
Sevgi döktüm, ihanetle yıkadılar ellerini.
Dürüst olmanın bir erdem değil, bir zayıflık sayıldığı bu ucuz pazar yerinde,
Ben her gün ruhumu zararına sattım.
Merhamet edip de kanayan yarasını sardığım ne kadar yürek varsa,
İyileşir iyileşmez üzerime yıkıldılar koca bir enkaz yığınına döndüm be usta.
Ben o yıkıntıların o harabenin altından sağ çıkmaya çalışmaktan bir mucize beklemekten de çok yoruldum.

Beni asıl yoran onlar değil usta, biliyorsun.
Beni yoran, şu göğüs kafesimin içine hapsolmuş bir türlü söz geçiremediğim uslanmaz yüreğim.
Ben vicdanıma laf anlatmaktanda onu teselli etmektende bıktım artık.
Ona "dur" diyorum, "bak bu bir tuzak," diyorum
O ise bile isteye düşüyor o çukurlara.
Sonra saatlerce ,günlerce kendine kızıp, Yaradana sığınıyorum.
Kendi içimdeki bu git geller’den, bu bitmek bilmeyen vicdan azabından çok yoruldum.

Benim hayatım bir "göç aldı" usta.
Hiçbir yere ait olamadım, hiçbir dalda çiçek açamadım.
En acımasız fırtınaların önünde, bir orada bir burada,
Nereye düşeceğini bilmeyen ölü bir yaprak gibi savruldum durdum sokaklarda.
Gözlerim hep o bitmek bilmeyen acıları bekledi,
Gönlüm hep tutunamayacağını bildiği dallara kondu.
Kırılacağını bile bile o dala yuva yapmaktan yorulmadı ustam.

Asıl mesele ne, biliyor musun usta?
Mesele, şu bir türlü uslanmayan vefasız insanlar...
Benim bugüne kadar en büyük kavgam, bütün hesabım aynadakiyle oldu.
Ben kendimle verdiğim o en büyük savaşı kaybettim ,
Kendi kendimi ikna etmeye çalışmaktan,
Kendimi her gece yeniden küllerimden ayağa kaldırmaktan bittim artık.

Neyse artık bana müsade ustam...
Ruhum daraldı, yamalar tutmuyor artık.
İki yüzlü insanlara derdimi anlatma zahmetinden,
Çabalayıp da anlaşılmamanın verdiği o ağır sessizlikten...
Ben en çok, kendime iyi gelmemekten yoruldum.
Bırak usta, rüzgar nerede bitiyorsa orada kalsın bu yorgunluk.
Ben artık kendimi de alıp gitmekten bile yoruldum...
Hakkını helal et ustam… Helal et… Helal et ustam…