Zifiri karanlık çökerken geceye,
Adını kazıdım ben sustuğum her heceye.
Canımdan can gider de; vermem seni kimseye,
Ben bu canı yakarım da senden vazgeçmem,
Kendimden geçerim de senden vazgeçmem.

Yollarım kapansa da uçurumun kenarında,
Bir ömür beklerim seni sevda pınarında.
Kül olup savrulsam da gönül yangınında;
Ben bu ömrü hiçe sayarım da senden vazgeçmem,
Kendimden geçerim de senden vazgeçmem.

Gözlerin sanki bir mahşer yeri, bakışın ise ferman,
Dizlerimde derman biter de ben sana gelmekten yorulmam,
Gökler yarılsa da kopsa da işte o an kıyamet;
Ben bu dünyayı yıkarım da senden vazgeçmem,
Kendimden geçerim de senden vazgeçmem.

Yüreğimdeki bu sancı, alnımda ki bu kara yazı,
Dinmek bilmese de gönlümün o derin yarası.
Kurban seçseler de beni bu dertli derya da ;
Ben bu yazgıyı bozarım da senden vazgeçmem,
Kendimden geçerim de senden vazgeçmem.


Şimdi utansın bugün, yer gök ağlasın,
Hasretin gelip de şu yüreğimi dağlasın.
Senden gayrı ne varsa, şimdi için için yansın;
Ben mahşerde seni ararım da senden vazgeçmem,
Kendimden geçerim de senden vazgeçmem.