Aralıksız her gün yaptığım en güzel duaydı adın dilimde,
Bir tespih tanesi gibi çekerdim senin sabrını .
Sanki sen yoksan bu şehir dururdu, ve bu tren kaçardı,
Gençliğimin en fiyakalı, en hesapsız kumarıydın o yıllarda.

Sokak lambalarının altında sırılsıklam beklediğim o çocukluk,
Sırf senin yüzün gülsün diye harcadığım o koca gençlik...
Meğer bir serseri kurşununa kurban gitmiş o koca sevdada,
Geriye kalan sadece bir avuç pişmanlık ve derin bir yara.

Şimdi ise her kurduğum her cümlemde en büyük bedduamsın dilimde,
Ağzımı her açtığımda adı’nın o çirkin gölgesi düşüyor mısralarıma, yazmıyor kalemim o kahrolası ismini,
Nefret bile duyamıyorum artık, o bile fazla sana,
Çünkü insan, değmeyen bir yokluk için harcar mı bunca çabayı?


Seni nasıl büyütmüşüm gözümde, nasıl devleştirmişim,
Kendimi nasıl feda etmişim senin o sıradan sevgine.
Şimdi bakıyorum da arkama, ne büyük bir ahmaklıkmış,
Bir damla su bile verilmezmiş senin gibi kurak bir insana.
Dilerim ki düştüğün o çıkmaz sokaklarda kimse tutmasın elini,
Paranın, pulun, o sığındığın sahte dostların kurtarsın şimdi seni.
Her aynaya baktığında benden çaldığın o temiz yılları gör,
Gör de kendi yalanlarında boğul, yeter ki benden uzakta al o kirli nefesini.

Ben yine aynı adamım, sokakların o dik başlı, o mağrur delisi,
Ne senin yokluğun yıkar beni, ne de bir başkasının gölgesi.
Sadece içim yanıyor, o kadar emeğe, o kadar inanca yazık o kadar sevgiye yazık be,
Sen bu büyük hikayenin en ucuz, en sıradan figüranıydın oysa ki.

Hadi şimdi kapat tüm kapıları, hangi karanlığa gömülürsen gömül,
Benim kitabımda senin adının karşılığı koca bir sıfırdır artık.
Cümlelerimin katili oldun ya, bu sana yeter,
Hesap günü geldiğinde, benden çaldığın o ömür o sevgi zaten seni yerle bir eder!