Unuttum sandığınız her ihanet, bende birer satır başı,
Zamanı geldiğinde yıkılacak, o kibir duvarınızın ilk taşı.
Kaderin elinde bir kırbaçtır, mazlumun sessiz gözyaşı.
Gördüm arkamdan gülen yüzleri, o sinsi ve kirli telaşı.

Sustukça büyüdü içimde nehir, bendini yıkan bir ırmak oldum aktım,
Zifiri gecede şimşekler gibi, zalimin ufkuna çaktım.
Siz söndü sandınız o kor ateşi, ben tek bir kıvılcımla dünyalar yaktım,
Tahtından indirdiğim her hainin, gözünün içine intikam ateşi ile baktım.


Maskeler düştü, boyalar aktı; o göklere çıkan dostlar nerede?
Birer birer battı tüm gemileriniz, o sığ sandığınız kanlı derede.
Şimdi adalet vakti yaklaştı, büyük hüküm yazılıyor kalem elimde,
Hesap sormaya yeminler ettim; her nefeste, her saniyede, her yerde.


Sanmayın bu ahlar yerde kalacak, adalet yıkacak elbet kibirli o dağları,
Bugün gülen o mağrur yüzlerin, yarın kopacak hayat ile en güzel bağları.
Başınıza dar edeceğim sonunda, zulümle ördüğünüz o ağları,
Göğsünüzde sönmeyen bir har olacak, ömrümden çaldığınız o yılları.

Kitabı kapatmadım ben asla, zaman önüme sayfaları dizdi sadece,
Gözlerim bir avcı gibi sessizce, bastığınız her kirli adımı sezdi.
Sanmayın ki bu sakin duruşum, korkudan ya da yenilgiden bezdi,
Şimdi hesap vakti; kalemimin ucu, yazdığınız o yalanları birer birer ezdi.

Kalemim artık sitemkar, mürekkebim kan; sığmıyor sayfaya koca bir destan,
Bu son perde, bu son hesaplaşma; koptu kopacak o büyük tufan.
Çıkın meydana görelim kimmiş, arkadan pusu kuranlar,
Karşıma dizilin tek bir saf gibi şimdi; hesap verecek beni sırtımdan vuranlar.

Bakmayın öyle şaşkın ve ürkek, çözüyorum bu kör düğümü,
Zalimler tadacak elbet birgün, ansızın gelen ölümü.
Güneşe döndüm artık yüzümü, geride bıraktım o sessiz yönümü,
Kapattım şimdi kitabın son sayfasını bilin istedim,
Mürekkebim kandır artık, kalemim hesap; ben yazdım bu son bölümü kapandı artık tüm hesap.