Sustuğum her kelime, içimde bir intihar oldu,
Sırf senin gökyüzünde açsın diye en güzel ilkbaharlar.
Kendimi uçuruma ittiğim bir gece vardı ki;
Seni kıramayışım beni bana kırdırdı.

Gözlerinin uğruna feda ettim bütün ömrümü,
Sırtıma hırka yaptım o en zehirli günümü.
Görmedin içimdeki o sessiz kör düğümü,
Seni kıramayışım beni bana kırdırdı.

Bir sitem dökülseydi dilimden, belki hafiflerdi yüküm,
Fakat benim sükutum, feryadımdan daha büyük.
Şimdi kendi kalbimde sürgün, boynum kaldı bükük,
Seni kıramayışım beni bana kırdırdı.

Sana açılan yollar bende hendek, içimde büyük bir kor,
İnsanın kendisini feda etmesi ne kadar da zor.
Gel de bu harabeleri şimdi biraz kendine de sor; Çünkü;
Seni kıramayışım beni bana kırdırdı.

Kendi kalbime bir faça attım senin keskin dilinle,
Beni baştan aşağı yıktın kendi elllerinle.
Sürüklendim peşinden o insafsız aşkının seliyle, Sonra;
Seni kıramayışım beni bana kırdırdı.

Şimdi bir enkaz gibi duruyorum yine kapında,
Ne bir iz bıraktın bende, ne de sevdaya ait bir tat ağzımda.
İyice kayboldum artık bu ömrün pususunda, Ve;
Seni kıramayışım beni bana kırdırdı.

Ruhumu lime lime ezdirdim ayağına,
Koşarak düştüm ben senin o kör kuyularına.
Son darbeyi ben vurdum bu canın damarına;
Seni kıramayışım beni bana kırdırdı.