"Sesimi öyle yüksek perdelerden harcadım ki,
Sana fısıldayacak tek bir nefesim bile kalmadı."
İçimde öyle bir kıyamet koptu ki, öyle sarsıldı ki ruhum,
Gök sustu, nehir durdu, bir tek heves bile kalmadı.

İçten içe sustum haykırdım da , duymadın feryadımı!
Yırttım göğün bağrını, haykırdım heryerde senin adını!
Alevler sardı sonunda ömrümün her katını,
Küllerimi savuracak bir tek yel bile kalmadı!

Yetti artık bu sessizlik, yetti bu kanlı gece!
Dökülsün ne varsa artık mısralarıma hece hece!
Çözülsün bu kördüğüm içimde, bitsin bu son bilmece,
Ağlamaktan gözümde tek bir sel bile kalmadı!

Bağırdım uçurumlarda, taşlar,kayalar bile duydu,
Bir tek senin o taş kalbin bu feryada uyudu.
Yaktığın o büyük ateş, bu hikayenin en acı sonuydu,
Savruldu bu aşkın külleri göğe.. Bu da feleğin bize son oyunuydu.

Nasıl bir yangındır bu, içimi kasıp kavuran?
Olmadı bu halimi bir kez olsun bir arayan soran!
Kalmadı o gür sesimden geriye hiçbir şey,
Tüm kelimeler dizildi de boğazımda,
Tek bir cümle kurmaya bile mecalim kalmadı!

Ve sustu tüm kainat... Çöktü o mutlak kara gece,
Gök yarıldı ve bitti satırlarımda ki o en görkemli hece!
Nihayet sona erdi içimi kemiren en büyük işkence,
Artık sana yazmaz bu kalem değil bir harf tek bir hece,
Bende sana fısıldayacak tek bir nefes bile kalmadı!