Gidilmemiş Yolların bütün İzinde
Suskunluğumu duyacaksın!
Hangi kalabalığa karışsan, hangi gürültüde kaybolsan,
Kendi sesinden önce benim sessizliğim çarpacak kulaklarına.
Yarım kalan her cümlede, söylenmemiş o tek kelimeyi arayacaksın;
"Hiç gitmeyecekmiş gibi bakıyordu," diyeceksin.

Uykuların bölünecek!
Gecenin en ıssız yerinde, tavanı izlediğin o boşlukta,
Hayalinle kurduğum o küçük dünyayı hatırlayacaksın.
Ellerini nereye koysan bir soğukluk, bir eksiklik duyacaksın;
"Varlığıyla dünyayı ısıtıyordu," diyeceksin.

Kırgınlıklarını sayacaksın!
Haklı olduğun anlarda bile o buruk zaferin tadı olmayacak.
Çünkü kimse senin çocukça nazını benim gibi çekmeyecek,
Kimse hatalarını sevgiyle örtmeyecek,
"Beni kusurlarımla seviyordu," diyeceksin.

Gülüşlerimi özleyeceksin!
Başkalarının kahkahası sana sadece gürültü gibi gelecek.
En mutlu anında bile gözlerin kapıya kayacak, bir mucize bekleyeceksin.
Oysa kapılar çoktan kapandı, yollar çoktan bitti,
"Sadece benim için gülüyordu," diyeceksin.

Sokakları arşınlayacaksın!
Birlikte yürümediğimiz o caddeler bile senin için çıkmaz sokak olacak.
Her köşe başında, her yabancı yüzde benim gölgemi kovalayacaksın.
Yorulunca bir banka çöküp, avuçlarına bakarken;
"Dualarına beni katıyordu," diyeceksin.

Zamanı durdurmak isteyeceksin!
Akrep ve yelkovan seni benden uzaklaştırdıkça,
Geçmişin o güvenli limanına sığınmak için can atacaksın.
Fakat her saniye biraz daha geç kaldığını anlayınca;
"Vakti varken kıymetini bilmedim," diyeceksin.

En sonunda anlayacaksın...
Beni değil, bendeki seni kaybedişinin ağırlığını taşıyacaksın.
Yorgun bir iç çekişle, kalbindeki o sızıyı dindiremeyecek,
Aynadaki yabancıya bakıp kısık bir sesle;
"O benim her şeyimdi," diyeceksin.

Ve en sonunda, vicdanınla baş başa kaldığında;
Sana verdiğim ömrü, bir hiç uğruna nasıl harcadığını göreceksin.
Adım dilinde bir yemin, yokluğum kalbinde bir mühür olacak;
Gözyaşlarını saklayıp, dünyaya sahte gülücükler satarken;
"O bende bir can taşıyordu, ben onu kendimle beraber öldürdüm," diyeceksin.