Adını gecelerde bir sır gibi büyüttüm
karanlıkla baş başa kalınca hep seni andım.
kalabalıkların gürültüsünü ruhuma yaklaştırmadım,

oysa hep korkuyordum; bunca yıl sonra tanır mı diye?
yüzümdeki çizgilerde yabancı bir hikaye arar mı?
ama sen gözlerime, tam da bıraktığın yerden baktın;
sanki dün veda etmişiz de bugün kavuşmuşuz gibi.

araya o koca yıllar, o sağır sessizlikler hiç girmemiş,
bakışlarında yine o çocuksu ve duru masumiyet...
dokunabilseydim ellerine, hala eskisi gibi sıcak mı?
hatırlar mısın sevdiğim, nasıl ısıtırdın parmak uçlarımı?
yağmur bardaktan boşanırcasına yağarken üzerimize, saçlarımızdan süzülen sular bile üşütmezdi beni;
çünkü senin ellerin, sığındığım en kuytu limandı.

hala seviyor musun o limonlu şekeri?
ben ne zaman bir paketi açsam, aklımda gülüşlerin... bir çocuk neşesiyle sevinişin gelip oturuyor karşıma.

bak, bir avuç limonlu şeker getirdim sana;
hadi koy bir çay da karşılıklı içelim. boşver demini falan da,

atma o şekeri içine; sadece o limon tadıyla busen karışsın birbirine.
anladım ki sevmek, bir başkasında kaybolmak değil;

senin aynanda kendi hakikatine uyanmakmış. zaman yenilmiş sanki senin o bitmeyen vefana...
mevsimler değişti, yollar değişti de
ben sende kaldığım yerden yeniden başladım hayata.

07 05 2026