Ben senin gibi arkama bakmadan gidemedim,
Bir kalemde silemedim geçmişin izlerini.
"Bitti" dendiği an, ben bitemedim işte…
Gömemedim içime o yalan gözlerini.
Sen çoktan başka limanlara yelken açtın da,
Ben fırtınanın ortasında kalakaldım işte...

Kolaydı senin için bir sayfayı yırtıp atmak,
Yeni bir şehirde, yeni bir hayat bulmak.
Zor olan, her gece aynı hatırayla uyanmak,
Yıkık dökük bir maziye sadık kalmak.
Sen unuttun o ilk sözü, o ettiğin yemini,
Ben o sözlerin altında ezildim işte...

Girdiğin sokaklar seni saklar, bilirim,
Bana ise her köşe başı bir uçurum şimdi.
Adını her duyduğumda titrer yüreğim,
Söyle, senin kalbin bu kadar çabuk nasıl kurudu?
Sen yabancı kollarda teselli ararken,
Ben senin hayalinle avundum işte...

Soranlara "Gitti" bile diyemedi bu dilim,
Kıyamadım, suçlayamadım seni ellere karşı.
"Biraz kırgınız sadece" dedim, ve geçiştirdim,
Düşürmedim o vefasız adını ellere merak etme.
Sen beni bir vedanın koynuna terk ederken,
Ben seni herkesten korudum işte...

Ben senin gibi taş kalpli olamıyorum,
"Yaşandı ve bitti" deyip geçemiyorum öylesine.
İçimdeki bu yangını bir an olsun söndüremiyorum,
Senden başkasını bu göze helal göremiyorum.
Sen çoktan sildin parmak izlerimi teninden,
Ben ise kokunu rüzgardan sakındım işte...

Ne bir hatır bıraktın geride ne de bir minnet,
Sanki hiç geçmemişiz bu yollardan el ele.
Sana göre aşk dediğin, anlık bir heves, bir adet,
Bana göreyse ömürlük koca bir çile.
Helal olsun, bu nankörlüğü de başarabildin ya,
Ben senin gibi vicdansız olamadım işte...

Şimdi hangi aynaya baksan kendinden kaçarsın,
Hangi yalanla avutursun o sahte dünyanı?
Sen her rüzgarda başka bir dala konarsın,
Ben tek bir aşkla tükettim gençlik çağımı.
Sen unuttun, sen sildin, sen sıradanlaştın...
Ben senin gibi biri olmayı beceremedim, senin gibi vicdansız olamadım işte!