Uçun turnalar…
Yaşayamadığım çocukluğuma selam iletin benden;
Üzülmesin…
Bir zamanlar gülmeyi unutan o çocuğun
Hâlâ gökyüzüne bakacak kadar umudu var içimde.

Ne kadar yüzüstü bırakılmış olsa da bu hayatta,
Yine de ayağa kalkmaya bir umudu var hâlâ…
Üzülmesin.
Çünkü en çok yarım kalanlar öğrenir
Yeniden başlamayı…

Büyüsün, koşsun, oynasın…
Hayatın tadını doya doya çıkarsın.
Çünkü ilerisi karanlık,
İlerisi yorucu bir yokuş…
İnsan en çok çocukken hafif oluyor hayata karşı.

Hadi uçun turnalar…
Selam söyleyin çocukluğuma benden;
Yaş doldurmasın gözlerine,
Yormasın aklını, hayallerini…

Büyütsün rüyalarını usulca,
Süslesin uykularını en saf düşlerle.
İnsanları sevsin…
Sevmeyi de, sevilmeyi de öğrensin.

Dünya ağır gelmesin omuzlarına,
İçindeki çocuk hiç kaybolmasın…

Bir de şunu söyleyin ona, turnalar…
Yok yere kapılmasın yalan dünyanın sahte yüzüne.

Ana babadan sevgi görmeyince
İçindeki merhameti yetim bırakmasın.
Ruhuna merhamet etsin,
Gönlüne merhamet etsin,
En çok da yüreğine merhamet etsin…

Söyleyin ona, turnalar…
İnsanın en ağır yükü,
Kendine acımayı unutmasıdır.