Gönül teknem, bugün nereye gidiyorsun böyle sessiz sessiz?
Hangi kırık limanın kıyısında bıraktın beni habersiz?
Dalgalar bile adını fısıldarken gecenin koynuna,
Ben hâlâ gözlerinin izini sürüyorum kaybolan ufuklarda…

Ne derdin var da açıldın mavi sulara, dur hele anlat…
Hangi fırtına kopuyor içinde böyle usul usul?
Yoksa sen de mi bir yarayı saklıyorsun dalgaların altında,
Bir limana değil de kaybettiğin bir sevdaya mı yol alıyorsun?

Hangi şarkının notasını çalacaksın hırçın dalgalara?
Bir ayrılığın ağıdı mı düşecek geceye usulca,
Yoksa yarım kalmış sevdaların sessiz türküsü mü vuracak kıyılara?
Söyle gönül teknem, bugün hangi hasreti taşıyorsun yüreğinde?

Yelkenin kırık, küreklerin eski…
Sonu yok bu gidişin, hangi denize kaptan olacaksın?
Hangi yalnızlığın ortasında savrulacak umutların,
Hangi limanda susacak içindeki fırtınalar?
Söyle gönül teknem,
Batmaya mı gidiyorsun yoksa kendini aramaya mı?..

Turnalar mı yol arkadaşın, yoksa bu köhne sandal mı?
Göğe bakıp umut mu arıyorsun,
Yoksa denizin dibine çöken hatıralarla mı konuşuyorsun?
Kanadı kırık kuşlar gibi geçiyorsun ufuklardan,
Belli ki senin de içinde dinmeyen bir gurbet var…

Dur hele gönül teknem, nereye gidiyorsun?
Daha kıyıda söyleyemediğin dertlerin var senin…
Bu kadar acele hangi hasrete, hangi ayrılığa?
Bak, gecenin koynunda üşüyor yalnızlığın;
Biraz otur yanıma da içindeki fırtınayı anlat…

Ne gemiler geçti bu limandan,
Hiçbiri de fırtınanın içine atmadı kendini…
Bir sen çıktın deli dalgaların üstüne korkusuzca,
Ya yüreğinde büyük bir sevda var,
Ya da artık kaybedecek hiçbir şeyin kalmadı…

Kal be gönül teknem…
Üç günlük dünya sana da yeter, bana da…
Gitme öyle uzaklara,
Her deniz huzur değildir bazen insan en çok açık sularda kaybolur.
Gel, biraz kıyıda dinlensin yorgunluğumuz;
Sen yaralarını anlat bana,
Ben de içimde susturduğum fırtınaları anlatayım sana…