Beni de al mavi tren…
Her şeyi geride bırakıp gideyim.
Külleri savrulmuş akşamların içinden,
pas kokulu rayların hüznüne karışayım.

Bu şehir artık
yorgun bir martının kanadında unutulmuş yalnızlık gibi.
Cam kenarında buğulanmış bir ömür taşıyorum;
parmak izlerimde yarım kalmış vedalar,
ceplerimde suskun sonbaharlar var.

Gece olunca içimde
eski bir istasyon ağlıyor usul usul,
saatler bile boynunu büküp susuyor.
Beni de al mavi tren…

Dağların ardından uyuyan o uzak sabahlara götür.
Belki deniz kokulu bir şehirde
yeniden filiz verir kırılmış umutlarım.
Belki yağmur iner de
kalbimdeki yangını biraz dindirir.

Raylar uzadıkça küçülsün acılarım,
karanlık tünellerden geçerken
adımı unutsun bütün kederler.
Ben artık
aynı göğün altında yoruldum hayat…

Şimdi gecenin koynunda
bir düdük sesi kadar yalnızım;
ve biliyorum…
Bazı insanlar
ancak giderken tamamlanır.