Gönlümdeki sevda yelkeni amansız bir rüzgâra kapıldı,
Uzatsam da ellerimi, kırıldı umutlarım; tutamadım sevgili.
Öyle bir yağmur yağdı ki, sanırsın gök üstüme delindi,
Sana varmak için yola çıkan o tekne, yüreğimde alabora oldu sevgili.
​Şimdi "Ne haldesin?" diye soruyorsun ya; sakın sorma, sanane!
Sanane ben bu enkazın altında ne yaşıyorsam...
Giderken arkanda bıraktığın yangını düşünmedin ya,
Şimdi "Nasılsın?" diyerek sahte bir teselliyle kendini avutma.
​Bilmesen de olur içimdeki o sessiz kıyameti,
Yıkık bir şehir gibi çöktüğümü sakın görme.
Kendi karanlığımın kuyusunda eriyip giderim,
Sensiz nasıl parça parça yok olduğumu bilme.
​Kapansın kapılar, artık güneş sızmasın içeri,
Kanasın yüreğim, hırçın sevdana bulansın.
Tutmasın ellerimi kimseler, üşümek artık benim hakkım;
Yumulsun gözlerim, üzerime inceden bir kefen gibi çekilsin perde.
​Seni sevmek, kimsenin uğramadığı o gizli cennetimdi,
Artık kimseye borcum yok, bu benim en kutsal emanetim.
Bırak bu yangın sadece benim göğsümde kalsın,
Varsın bu yürek, bir tek senin adınla, sessizce yansın.