“Kırık Kalpler Durağı”…
Ben yaşadığım şehre böyle sesleniyorum artık.
Çünkü her sokağında yarım kalmış bir veda üşüyor,
her kaldırımı geçmişten düşen ayak sesleriyle inliyor…

Banklarında boynu bükük umutlar oturur geceleri,
sokak lambaları yalnızlığı sarı bir kefen gibi taşır omzunda.
Rüzgâr, eski bir şarkının kırık nakaratı gibi dolaşır aralarda;
ve sigara dumanına karışır içimde susturduğum çığlıklar…

Ben o durağın en sessiz yolcusuyum şimdi.
Ne bekleyenim belli,
ne varacağım yer…

Bir elimde küle dönmüş hatıralar,
öteki elimde kimseye uzatamadığım sevgiler…
İnan bana;
bazı şehirler insanı yaşatmaz artık,
yalnızca acılarını diri tutar.
Duvarlarına yaslanırsın da
taşından bile hüzün akar gecenin…
Bileti yok bu yolculuğun, yönü yok…

İnsan bazen terk edilmiş bir garın ortasında kalır;
treni çoktan gitmiş,
saatler susmuş,
umut raylardan düşmüş olur…

Ceplerinde kırık düşler taşır o vakit insan,
gözlerinde sabaha çıkamamış uykular…
Ne dönecek bir ev vardır ardında,
ne de vardığında “geldim” diyebileceği bir liman…

Sadece kalbinin içinde
gece boyunca yağan bir yağmur kalır.
Ve o yağmur,
camlara değil,
doğrudan ruhuna vurur insanın…
Bazı insanlar kaybettiği şehri değil,
kendinden eksilen parçaları arar ömür boyunca.

Bir çocukluk sesi mesela…
Bir annenin sıcak eli…
Bir daha hiç gelmeyecek bir bahar akşamı…
Akşam olunca kararır dünya…
Gökyüzü paslı bir hüzün gibi çöker çatılara.
Yağmur yağınca yalnız sokaklar değil,
hatıralar da ıslanır usulca…

Yaralar yeniden kanar içten içe,
sessizlik büyür bir uçurum gibi insanın içinde.
Bir sokak lambasının altında
kendi gölgesine bile yabancı kalır bazen insan…
Ne omzuna baş koyacak bir merhamet bulunur o saatlerde,
ne de “geçer” diyecek bir ses…

Sadece rüzgâr konuşur eski duvarlarla,
bir de gecenin koynunda üşüyen kırık kalpler…
Ve gece çöktükçe şehrin üstüne,
o durakta bekleyenler iyi bilir:
bazı yağmurlar teni değil,
doğrudan yüreği üşütür…
Bazı vedalar ise
ölene kadar dinmez insanın içinde…