Sende Saklım

​Gözlerin, o hiç dokunulmamış denizlerin derinliği;
Nefesin, ulu dağlardan kopup gelen bir rayiha…
Seni sevmek, bir Anka’nın kendi ateşiyle kaderini parçalaması,
Sonra kendi küllerini senin şefkatinle sarmasıdır.

​Bakışların üzerimde asil bir gölge gibi dolanırken,
Ben bu bozkırın en yorgun, en sadık yolcusuyum.
Sana olan sevdam, toprağın yağmura kestiği o ilk ahit gibidir;
Ne sert rüzgârlar silebilir izimi ne de zamanın tozlu eli.
Bizim sevdamız, o kutsal rüyalardaki mukaddes hüzün gibi;
Hem bir sığınaktır dünyaya karşı hem de bitmeyecek bir sürgün.

​İnsanlar her şeyi bir bir unutmuşken bu kalabalık şehirlerde,
Ben senin varlığını, hafızamın en kuytu köşesine bir mühür gibi kazıdım.
Bir kadına değil, bir vatanın ruhuna sarılır gibi sarılıyorum sana;
Çünkü sen; emeğin, vefanın ve sabrın ete kemiğe bürünmüş halisin.
Hani der ya yazar: "İnsan için en zor olan şey, her gün insan kalmaktır."
Ben senin yanında sadece insan değil, bir kâinat oluyorum yeniden.
Hırsın ve açgözlülüğün kirletemediği o tenha vadilerde,
Sadece ikimizin bildiği bir dilde konuşuyor kalplerimiz.

​Bak, gökyüzünde bir bulut geçiyor, sanki senin suretin;
Toprak ana fısıldıyor adını: "Sevda sabırdır, sevda emektir."
Eğer bir gün yollarımız asırların ötesine düşerse,
Eğer zaman bizi bir tren garında veya bir yayla düzlüğünde ayırırsa,
Bil ki ruhum o kaybettiğini arayan hüzünle,
Yine senin kokunun olduğu rüzgârlara vuracaktır kendini.

​Bu şair yüreğim; seninle bir destanın son mısrası gibi dingin,
Bir ihtilalin ilk kıvılcımı gibi asi ve yangın…
Ben seni sadece bir ömürlük değil, onca yıllık bir sessizliğin,
Bin yıllık bir geleneğin en duru kelimesiyle sevdim.
Sen benim hem göçebeliğim hem en huzurlu menzilimsin;
Ey ömrümün baharı, ey kalemimin sönmeyen feri...

​Şimdi kapa gözlerini, bozkırın sesini dinle;
Orada, en uzakta, bir Anka’nın göğe doğru o sessiz yakarışında saklıdır varlığım.
Seni sevmek; bir rüyanın içinde uyanık kalmak,
Her nefeste yeniden "biz" olmaktır.