Bölüm 1: Özlem

Gelseydin…
Bir sığara içimi, kalsaydın yanımda.
Ben aşkı yudumlarken gözlerinden,
Sen şifa bulsaydın sözlerimde.

Sesin değseydi geceme,
karanlık bile incinirdi belki.
Bir adım daha yaklaşsaydın bana,
içimde kopan fırtına dinerdi.

Ellerini ellerimle birleştirsen,
zaman dururdu avuçlarımızda.
Sırılsıklam ter olsaydı ellerimiz,
yine de bırakmazdım seni.

Gözlerimde görseydin sevdamın rengini,
belki korkardın,
belki kalırdın…
Kim bilir.

Kavuşsaydım…
Sesim yine çıkmazdı.


Bölüm 2: Dönüşüm

Ama sen gelmedin.
Ve ben, beklediğim yerden değil,
eksildiğim yerden çoğalmayı öğrendim.

İçimde bıraktığın boşluk
bir yara değildi artık,
yerini kimsenin bilmediği
sessiz bir oda oldu.

Adını koyamadığım bir alışkanlıktın;
ne tamamen bıraktım
ne de eskisi gibi içime çektim.

Varlığınla değil,
yokluğunla şekillendim.

Bir zamanlar seni bekleyen kalbim,
şimdi kendine kapanan bir kapı gibi—
çalınsa da açılmıyor.

Söndürdüğünü sandığın ne varsa
kül olmadı içimde,
sadece yer değiştirdi.

Artık yanmıyorum.
soğuğum,

Ve bil ki,
insan en çok
alıştığı şeyden vazgeçince değişir.

Ben değiştim.


Bölüm 3: Bağımsızlık

Paketimde kalan son sigara gibisin,
bile bile yakılan.
Yaşamdan çalınmış bir hayattın,
elime tutuşturulan
zehirli bir alışkanlık.

Dumanın hayallerime çöktü,
nefesimi daralttın.
Zincirdin;
kolumu değil, irademi bağladın.
Kor alevdin,
yüreğimi dağladın.

Ama bil ki
her yanık
ateşi tanır.

Bedenimde bıraktığın hasar
zehir gibi işledi—
aldığım her adım
içimde eksildi.

Yine de
yıkılmadım.

Hayat öğretiyor:
kırgın olduğunu sanıyorsun,
ama öyle bir duruyorsun ki kendinle,
aynaya bakınca
başını eğmiyorsun.

Şimdi ben
yanan sigara gibi
kül olup gidiyorum sanıyorsun.
Yanılıyorsun.

Ben kül olmayı da bilirim,
külden yürümeyi de.

Her yangın
enkaz bırakmaz—
bazısı
gül bahçesi hazırlar.

Yaram ortada.
Merhem sürmedim.

Ama bilirim:
Ateşten geçenlerin
elleri titremez.