ÇARESİZ GÜN
​Seninle geçen onca zaman varken...
Anıların içimde hâlâ sıcak bir iz gibi dururken,
İçimdeki çocuk bir gün karşıma çıktı;
Sessizce omzuma dokundu.
​“Dur!” dedi, “Yapma...” “Zamanı geri alalım; kendini bu kadar yıpratma.”
​O an anladım:
İnsan bazen en çok kendi kalbinden nasihat alır.
Ama nasıl anlatılır ki ona;
Seni sevmenin, geri alınacak bir zaman olmadığını?
Nasıl söylenir;
Bazı gidişlerin ardından hiçbir saatin geri işlemediği?
​Ben o gün;
Hem sana yetişemedim, hem kendime.
Ve ilk defa, içimdeki çocuğun sesine rağmen...
Böyle çaresiz kaldım.
​Ama kalbim hâlâ seninle geçen günlerin kapısında bekliyor.
Bir hatıra dokunsa içime, bütün zaman yeniden başlıyor...
İçimdeki çocuk yine konuşuyor bazen;
“Unut,” diyor, “bu kadar acı bir insanın içinde taşınmaz.” Ben susuyorum.
Çünkü bazı sevdalar unutulmak için değil; İnsanın içinde sessizce yaşamak içindir. Sen gittin...
Ama bıraktığın iz, bir gidiş kadar kısa olmadı.
Ben hâlâ o günün içinde sıkışmış gibiyim;
Ne seni geri getirebiliyorum, ne kendimi senden...
​Ve bazen içimden sessiz bir cümle geçiyor sadece:
“Bana ne yaşattıysan, aynısını yaşa sevdiğim...” Belki o zaman anlarsın gecelerin neden bu kadar uzun olduğunu...
Bir insanın adını söylemeden, nasıl boğazının düğümlendiğini.
Belki o zaman hissedersin;
Kalbinin tam ortasında, adı konmayan o sızıyı.
​Ben sana beddua etmedim aslında;
Sadece yaşadığım duyguların bir gün yolunu bulup sana da uğramasını istedim.
Çünkü insan;
Başkasının kalbinde açtığı yarayı, ancak aynı acıyla tanır. ---
​Ve eğer bir gün bir hatıra ansızın içini yakarsa,
Bir şarkı seni durduk yere susturursa,
Bir sokak seni geçmişe götürürse...
Bil ki sevdiğim;
O gün, benim kalbimde yaşadığın yerin sessiz yankısıdır.
​Ben yine de sana kızamam, tam anlamıyla...
Çünkü kalbim hâlâ seni sevmekten vazgeçemedi.
Ama şunu bil:
​Bazı insanlar affeder; > Fakat eskisi gibi sevemez.

Gece Gözlüm