Yarımın Hikâyesi

Yarım kaldı hayatı,
sadece bir an değil,
bir ömür boyu eksik yazılmış bir cümle gibiydi.
Günlük yaşamda bile
tam olmayı bilmezdi elleri;
pazardan dönerken
her şeyden yarım kilo alırdı—
domates yarım, umut yarım,
soğan bile gözyaşını eksik bırakırdı.
Bir tek ekmeği tam alırdı,
belki içten içe
kendini tamamlamak isterdi onunla.
Bir lokma fazla yaşamak,
bir nefes daha bütün olmak gibi.
Sevdi bir gün,
bir kızı…
kalbinin en eksik yerinden.
Ama aşk da onun kaderine uydu—
yarım kaldı.
Kız gitti,
ardında tamamlanmamış cümleler,
söylenmemiş “kal”lar bırakarak.
Ve o,
yalnız kaldığı çatı katında
gecenin tam ortasında değil,
yine yarımında—
saat yarımda
sessizce bıraktı hayatı.
Ne bir veda tamdı,
ne bir gözyaşı dolu dolu aktı.
Çünkü o,
başından sonuna kadar
yarım yaşamayı öğrenmişti…
Sabah oldu sonra,
güneş doğdu ama
onun penceresine eksik vurdu ışık.
Perdeler bile aralanmadı tam,
sanki oda da onunla anlaşmıştı—
yarım kalmaya.
Masada bir bardak vardı,
dudak izi yarım,
içindeki çay soğumuş,
bir yudum eksik.
Zaman bile beklemişti sanki,
onu tamamlamaya kıyamamış gibi.
Komşular geçti kapısından,
hiçbiri tam çalmadı zili,
içlerinden biri hissetti belki,
ama o da sustu—
yarım bir merakla.
Oysa içinde
tam sevmek vardı onun,
tam sarılmak,
tam kalmak…
ama hayat
ona hep eksik dağıttı kartları.
Ve şimdi,
adını kimse anmasa da
bir yerde hâlâ yaşıyor hikâyesi—
yarım kalan cümlelerde,
erken biten şarkılarda,
ve içimizde açıklayamadığımız o eksik duyguda.
Belki de bazı hayatlar
tam olmak için değil,
bize eksikliği öğretmek için yazılır.
Ve o,
her şeye rağmen
yarım bir hikâyeyle bile
derin bir iz bırakmayı başardı.
Zaman geçtikçe
adını hatırlayanlar azaldı.
Ama “yarım” kelimesi
birine denk gelince
hep onun yüzü düştü akla.
Bir sokakta yürürken insanlar,
bir poşetin yarısı yere düşünce,
bir konuşma yarıda kesilince,
bir aşk yarım kalınca…
hep onun sessizliği dolaştı aralarda.
Oysa içinde
tam olmayı bilen bir kalp vardı—
ama hiç tam yaşayamamıştı.
Ve sonunda…
geriye sadece
yarım bir hikâye kaldı.