Vazgeçemedim

Yeter…
kurtulamıyorum sevdandan,
her denediğimde daha derine batıyorum sana.
Gelmiyorsun artık,
adı bile ağır gelen yarınların
kapısında beklemekten yoruldum.
Zaman geçiyor diyorlar,
ama sensizlik aynı yerde sayıyor içimde.
Kalbim…
derin hançerlerle dolu bir gece gibi,
her atışında biraz daha kanıyor sana doğru.
Ve ben,
her yarama rağmen
adını silmeyi beceremiyorum.
Unutamamışım seni,
ne kadar inkâr etsem de
en sessiz anımda bile sen konuşuyorsun içimde.
İnat ettiğin yeter…
bir kez olsun dön diye değil,
bir kez olsun vazgeçebileyim diye bekliyorum.
Ama olmuyor—
ben senden vazgeçmeyi değil,
sana rağmen yaşamayı bile öğrenemiyorum.
Ve yine gece çöküyor içime,
sensizliğin en koyu yerinden başlıyor karanlık.
Adını anmamaya söz veriyorum kendime,
ama en çok sustuğum yerde sen yankılanıyorsun.
Bir iz bırakmışsın bende,
ne zaman silmeye kalksam
daha da belirginleşen bir yara gibi.
Geçmiyorsun…
zamanın bile dokunamadığı bir acı olmuşsun.
Beklemekten yoruldum dedim ya,
aslında beklediğim sen değilsin artık,
kendimim…
senden arta kalan o parçayı
yeniden bulmayı bekliyorum.
Ama ne zaman toparlasam kendimi,
bir hatıran düşüyor aklıma,
ve ben yine başa sarıyorum,
yine sana çıkıyor bütün yollarım.
İnat ettiğin yeter…
ben de yoruldum artık bu savaşta
hep seni savunmaktan.
Belki bir gün
adını içimden sessizce geçirip
hiçbir şey hissetmem…
işte o gün,
gerçekten vazgeçmiş olacağım senden.
Ama o gün gelene kadar,
her sabah biraz eksik uyanacağım.
Güneş doğacak belki,
ama içimde hep gece kalacak.
Sana ait ne varsa
silmek istedim hayatımdan,
ama en çok seni değil,
kendimi kaybettim bu uğurda.
Bir şarkı çalıyor bazen,
hiç bilmeden seni anlatıyor bana,
ve ben herkesin içinde
sessizce sana kırılıyorum.
Yoruldum…
ne seni beklemekten,
ne de sevmekten—
yorulduğum şey,
hep yarım kalmak.
İnat ettiğin yeter demiştim ya,
belki de en çok
kendime söylüyorum bunu.
Çünkü ben,
her gidişinde seni affeden,
her yokluğunda sana sarılan
o kalbi susturamadım.