Yüreğinde taht kuramadığın bir insanın
Gönlünde sultan olamazsın…
Bu söz, bir kırgınlığın değil,
Hayatın değişmeyen gerçeğidir.
Çünkü her kalp
Kendi kapısını kendi açar,
Ve her gönül
Herkesi buyur etmez içeri.
Sen ne kadar yaklaşsan da,
Ne kadar varlığını hissettirmeye çalışsan da,
Eğer o kalpte sana ait bir yer yoksa
Bütün çaban
Sessiz bir yankıdan öteye geçmez.
Zorla sevdirilmez kimse,
Zorla yer edinilmez bir yürekte,
Ve zorla kurulan hiçbir bağ
Gerçek olmaz.
Bir kalbe girmek,
Sözlerin en güzelini söylemekle değil,
En doğru zamanda
En doğru hissi taşıyabilmekle olur.
Eğer o his yoksa,
Eğer o bağ kurulmamışsa,
Ne kadar yakın olursan ol
Aslında hep uzaksındır.
İşte bu yüzden
Bir insanın dünyasında yerin yoksa
Orada kurduğun her hayal
Kendine aittir sadece.
Sen sultan olduğunu sanırsın,
Ama aslında hükmettiğin tek şey
Kendi yalnızlığındır.
Bir gönül seni kabul etmemişse
Orada kazandığın hiçbir zafer yoktur,
Ve kaybettiğin şey
Sandığından çok daha büyüktür.
Çünkü gerçek değer,
Birinin kalbinde yer bulabilmektir,
Gerçek güç,
Sevilmektir.
Ve insan en çok da burada yanılır;
Sahip olduğunu sandığı şeylerin
Aslında hiç kendisine ait olmadığını
Geç fark eder.
Oysa hakikat çok açıktır:
Kalbe giremeyen,
Gönüle hükmedemez.
Ne kadar beklersen bekle,
Ne kadar umut edersen et,
Eğer o kapı sana açılmamışsa
Orası senin yerin değildir.
Ve bazen
En doğru olan şey
Israr etmek değil,
Kabullenmektir.
Çünkü bazı insanlar
Senin hikâyende yer almaz,
Bazı kalpler
Sana hiç ait olmaz.
Ve bunu anladığın gün
Ne bir tahtın kalır,
Ne bir sultanlık hayalin…
Sadece
Gerçeğin kendisi kalır.

Kadir TURGUT