Bilmece gibi sarmalayan ruhun en derin hali.
Sevmek, bir nefes kadar yakın, bir ömür kadar uzak,
Yüreğin sessiz fırtınasında kaybolmuş bir yolculuk.
Ne beklenti taşır, ne hesap sorar;
Sadece akar, duru bir pınar gibi, engelsiz, hesapsız, korkusuz.
Acıyı baharat eder, tatlıyı hüzünle yoğurur,
Birlikte dokur kaderin en ince ipliğini.

Bazen diken olur avucunda, bazen gül yaprağı,
Ama hep aynı ateştir ki yakar ve diriltir aynı anda.
Bilmece değil, çözümsüz bir sırdır aslında,
Ruhun en karanlık odasında yanan tek mum.
Ne sorarsın ona, ne cevap verir;
Sadece sarar seni, varlığıyla, yokluğuyla,
Ve sen ona teslim oldukça anlarsın:
Sevmek, arayışın bittiği yerdir.

Orada ne “ben” kalır, ne “sen”,
Sadece sonsuz bir “biz”in sessiz akışı…
Kalpten kalbe, kelimesiz,
Bir nehir ki denize değil,
Doğrudan ona akar.