Yolcu Gemisi

Deniz köpük köpük sararken kıyıları,
Bodrum’un mavi sonsuzluğundan
Kocaman bir yolcu gemisi yanaştı limana.

İçimde deli bir rüzgâr gibi esen umutla,
Koşar adım fırladım evden.
Sokaklar dar geldi, yollar uzadı sanki.
Koştum, yorulmak bilmeyen o çocuksu kalbimle.

Ulaştım limana, kalabalığın arasına karıştım.
Gözlerim merdivenlerde, o devasa gemideydi.
Her inen yüzde seni aradım;
O tanıdık bakışı, gülüşünü,
Saçlarının kokusunu...

Birer birer boşaldı gemi.
Sevinçler paylaşıldı,
İnsanlar sarıldı birbirine;
Ağlayanlar oldu, gülenler oldu.

Ama iskelenin o soğuk betonunda,
Bir tek ben kaldım yine,
Gölgemle baş başa.

Anladım ki
Sen yine gelmedin.

Yine hayallerim dalgalara karışıp kayboldu.
Oysa bir umut kırıntısı saplanmıştı göğsüme.
Gözlerim buğulandı,
Ansızın Bodrum karardı.

O masmavi deniz,
Bir anda dipsiz bir kuyuya dönüştü.
Kirpiklerimin ucuna tutunan yaşlar,
Sana olan sitemimdi,
Hayal kırıklığımdı.

Yavaşça arkamı döndüm o kalabalığa.
Herkes kavuşmanın sevincini yaşarken,
Ben yalnızlığın en koyu tonuna boyandım.
Kapkara bulutlar kapladı kalbimi.

Adımlarım ağırlaştı,
Ayaklarım geri geri gitti.
Uzaklaştım o uğultulu limandan,
O iskeleden...

Yüreğimdeki ağırlıkla
Sana olan özlemim mısralara dökülürken,
Şimdi yine aynı masanın başındayım.
Köşedeki sandalyede oturan ben,
Masamda soğuyan sade kahvem...

Artık anlıyorum;
Sen dönmeyeceksin.
Ve söz verdim kendime:
Beklemeyeceğim artık seni.
Söz verdim kendime;
Beklemeyeceğim artık seni...