Bir akşamın suskunluğunda doğdu içimde
Adını bilmediğim bir sızı gibi sen
Ne bir yüzün vardı dokunabildiğim
Ne de sesin, ama içimdeydin derin derin
Kırık sokak lambaları altında yürürken
Umudu cebimde sakladım fark etmeden
Bir yanım karanlığa boyun eğerken
Diğer yanım sana inanıyordu inceden
Yoksul bir kalbin zengin hayaliydin
Hiç dokunmadan sevebilmenin adı
Bir parça ekmek gibi bölüştüm seni
Açlığım dinmedi, arttı sadece tadı
Gülüşünü bilmeden özledim seni
Bir yabancıya sarılır gibi dünyaya
İçimde çoğalan o tarifsiz hisle
Sığındım hayalinle kurduğum rüyaya
Ne zaman düşsem içimden bir yerden
Sen tuttun görünmeden ellerimden
Bir ışık gibi en karanlık yerden
Geçtin, değiştirdin beni derinden
Belki bir sokak çocuğunun duasında
Belki bir annenin sabrında gizlisin
Ben seni her yerde ararken aslında
İçimde büyüyen bir “iyi ki”sin
Sevda dedikleri buysa eğer
Hem yara, hem merhem, hem eksik tamam
Bir ömür susarak taşırım seni
Adını koymadan, içimde tamam
Gün gelir de biterse bu yol
Ne kalır geriye senden bana
Bir kalbin sessiz ama büyük hali
Sevmenin kendisi… başka da ne var ki daha?