Gönül
Gecenin ilk suskunluğunda anladım seni,
henüz hiçbir kelime doğmamışken
gönlüme düşen o ilk anlam gibi.
Bir cennet vardı içimde,
yasaksız, zamansız, korkusuz

sen gelince fark ettim
yasakların aslında sevmenin başka bir adı olduğunu.
Bir bakışın bölüyor içimi ikiye;
yarım kalan gönlüm sana akıyor,
öteki yanım hâlâ direnir gibi

ama bilirim, en eski hikâyeden beri
insan dediğin
gönlünü verdiğine sürgündür.
Sürgünüm sana,
yeryüzünün bütün yolları senin adını taşır şimdi.

Toprakla konuşmayı öğrendim
düştüğüm yerden kalkarken,
çünkü her düşüş biraz dua,
her dua biraz gönle varma çabasıdır.

Ellerimi açtım gecelere,
senden başka hiçbir şey dilemeden.
Bir sabrın en uç noktasında değilim belki
ama bir gönlün en çıplak yakarışıyla
sessizce söylüyorum içimden:

“Beni benden al, sana ver.”
Çünkü bilirim,
en büyük kopuş bile
gönül sevilmeyince başlar. ben,
hiçbir kopuşa benzemeyen bir teslimiyetle
adını gönlüme kazıdım.
Bir çölün ortasında yürür gibiyim şimdi,
her kum tanesi sana çıkıyor.

Bir hikâyeyi çağıran bir ses değil bu,
daha eski, daha derin
adını koyamadığım bir susuzluk.
Sen su değilsin yalnızca,
gönlümün susuzluğusun.
Bir dağın yamacında bekleyen
inatçı bir yankı gibiyim,

taşlara vurdukça çoğalan bir his bu.
Bir yol açsam sana
kendi gönlüme ulaşırım sanırım.
Ama yollar bile yorulur bazen,
tıpkı gönlüm gibi.

Geceleri yıldızları sayarken
her biri bir ihtimal gibi düşer içime,
ama hiçbirinde senin gözlerin yoksa
gökyüzü eksik kalır.

Çünkü sen,
bir bahar değil yalnız
gönlümde kaçırılmış bütün baharların toplamısın.

Bir şehrin ortasında durup
herkese rağmen seni sevmek,
bir marş gibi yükseliyor içimde.
Ne bir kalabalık susturabilir bunu
ne de zamanın yorucu akışı.

Adını haykırmıyorum,
çünkü bazı sevgiler
gönülde kaldığında daha çok duyulur.
Bir çocuk gibi inanıyorum sana,
kırılmayı göze alarak.

Çünkü umut dediğin şey
biraz saflık,
biraz da gönül inadı değil midir?
Eğer bir gün sorarlarsa bana
“nedir bu hâlin?” diye,
en ağır sayfasını açar gibi
gönlümü göstereceğim.

Orada yazan sensin.
Ne eksik bir cümle,
ne yarım bir hikâye
tam, ağır ve kaçınılmaz.

Eğer bir gün
bu dünya yine dar gelirse bana,
bil ki ben çoktan
senin gönlünün en kuytu yerine
yerleşmiş olacağım.

Çünkü sevmek,
bir yere gitmek değil;
bir gönülde kalmayı seçmektir.
Ben kaldım.
Sen bilmesen bile.