insanın kendi uçurumunun kenarında durup aşağıya değil
gökyüzüne bakma çabasıdır. oysa asıl şifa, başkalarının tesellisinde değil, insanın kendi iç dünyasına diz çöküp o yaralı bölgeyle yüzleşmesinde saklıdır.

"yara, ışığın içeri girdiği yerdir," der Mevlana.
kalbimize eğilip iyileşeceğiz.. iyileşeceğiz mutlak.

ne deme peki kalbe eğilmek?
kibri, hırsı ve dünyevi telaşları bir kenara bırakıp,
"neren acıyor?" diye sorabilmek olsa gerek..

işte böyle başlayan bir hikaye ve şiir;

"iyileşeceğiz" diyen o ilk umutlu fısıltıdan sonra, bu dizelerle birlikte o iyileşmenin gerçekleşeceği sert zemine, yani gerçekliğin soğuk yüzüne doğru inişe geçiyoruz.

bir irtifa kaybı söz konusu.
eskiden gözü arşta yani yükseklerde ve ideallerde olan ruh, artık yerin altına, yani kendi derinliğindeki ağırlığa mahkûm olmak istiyor sanki.

insan tek bir varlık değildir; yaşadığı her acı, içindeki bir "ben'ini daha öldürür.
çünkü şiirde geçen sorular, hayal kırıklıklarının ruhu nasıl eksilttiğini gösterir bize.

şiir küllerinden doğan Anka kuşuna bir atıftır ama bir farkla;
önce o külün hangi "ben'den kaldığının bilinmesi gerekir. tanımadığınız bir enkazdan yeni bir hayat kuramazsınız çünkü.

iyileşmek için önce tamamen parçalanmak gerekir diyor şiir.
hepsi bu değil ama kalan bu ifadesiyle de insanın yaşadığı büyük sarsıntılardan büyük fırtınalardan geriye kalan asıl parçaya, o yalın ve çıplak gerçeğe işaret ediyor.


pek çoğumuz acıyı bir süs eşyası gibi kullanırken,
sevgili Devrim şair ise olduğu gibi, yani paramparça, gri ve keskin haliyle sofraya koyuyor.


Devrim Kaya,

ismindeki o sarsıcı dönüşüm ve soyadındaki o sarsılmaz duruşun tam kesişme noktasında duran bir kalem.
onun için Devrim demek, insanın kendi içindeki eskiyen, çürüyen ve yalan söyleyen "ben"leri birer birer tahtından indirme eylemidir.
kendi benliğinden "hece hece sökülüşün" bir sonucudur.
içeride bir yerlerde duran statükoyu, alışılmış acıları ve mavi yalanları devirerek,
yerine küllerinden doğan yeni bir hayat inşa etmektir.


Kaya ise onun şiirindeki direnci temsil eder. '' kaya gibi sağlam'' derler ya, y da ''kaya gibi sert gerçekler'' öyledir işte.
üzerinde asırların sızısını taşıyan, çatlaklarından çiçekler sızdıran bir hafıza makamıdır.
şiirlerindeki o düşenleri tutan kararlı bir zemin halidir.
dünyanın bütün fırtınalarına, paramparça ve keskin zamanlara rağmen sarsılmadan duran, fakat içten içe de kendi ateşiyle yanan bir volkanik tevekkülün adıdır.



Devrim Kaya,
ismindeki o dinamik ruhu soyadındaki o statik ve sert duruşla dengeleyen,
direnerek değişen, değiştikçe derinleşen ve en sonunda kendi gerçekliğinin kayasına yaslanıp susan bir şair.

şiirlerindeki asıl dürüstlüğü ruhunun derinliklerindeki naif ve rafine bir incelikten beslenmesidir. bir kuşun kanadındaki sızıyı, bir çiçeğin boyun büküşünü veya bir insanın içindeki o gri sessizliği ,
insan kokusunu fark edebilecek kadar da kıymetli bir radara sahiptir.

şiir genellikle mesafelidir.. ancak "de hele" dendiği anda o aradaki görünmez duvar yıkılır. Devrim Kaya için bu ifade sözün namusuna duyulan saygıdır. lafı dolandırmadan, imgelerin arkasına saklanıp gerçeği gizlemede, en yalın haliyle meseleye girme cesaretidir.
bu bir dertleşmenin kapısını aralamaktır.
şairin okuyucuya veya kendi ruhuna attığı bir düğümdür ayrıca.

bu ifadeyle gelir ve diz çökmüş bir insanın dizine elini koyar gibi bir samimiyet kurar. bu da onun naif ve insan odaklı duruşunun da en somut göstergesidir.

onun için şiir; göğe dayanan nefesin boğazda düğümlendiği o anda, o düğümü çözecek olan yegâne parmak uçlarıdır.

adı gibi devrimci bir ruhla yıkıp yeniden kurduğu bu edebi evrende, soyadı gibi sarsılmaz bir duruşla hep var olsun dileğimizle.


hepsi bu muydu?
dahası da vardı elbette..


selam olsun.