"Gözyaşlarım bitse tesbih tanelerim vardı..."

"Birileri mutsuzsa ,mutsuzlara Nergis yolla..."

"Ben sana konuşamadıklarımı hep ağladım"

"Sonra gittin.
Birlikte kışlıkları naftalinleyecektik.
Söz vermiştim unutmayacaktım gözlerini"

"Keşke gölgesine razı bir fesleğen olsaydım"

"Az sevme bilmiyorum ben. Çok sevdiğimdendir bu kadar incinmem"

"Âşık olunca kanatlarından mavi güneşler doğar"

"Tehlikeli sayılmam artık"

"Kalbine mektup yazamıyor insan"

"Çocukken elektriklerin kesilmesini isterdim
Annem masal anlatırdı o zaman."

"Ben sizin ruhunuza çiçek aşısı yapayım da çiçekler açsın ruhunuz."

"Ağlamıştık
Boyalarımız aktıkça ferahlamıştık hatırla."

"Çocuk oldum sonra ağladım, yağmur bile beni ayıpladı…"

"İnsan unutandır
ve insan unutulmaya mahkûm olandır."

"Hayatımın üstünde imkansız kuşlar uçuyor..."

"Vasiyetimdir:
Dalgınlığınıza gelmek istiyorum
Ve kaybolmak o dalgınlıkta."

"yazgısını yaldızlı çokomel kağıtları gibi,
Tırnaklarıyla düzeltemiyor insan."

"geçmiş en soylu yakacaktır.."

"Bir gün gelecek hiç ağlamayacaksın"

"Belki saymayı mutsuzlar bulmuştur.
Mutsuzlar hep sayar."

"ne bileyim füsun
şimdi aramıza duvar örsen,
yine kalkıp senin sevdiğin renge boyarım.."

“Ah, göğsündeki her yarayı merhametle öptüğüm..
Geç kalınan hiçbir hayat,
Hayat değildir.
Hayatın olmayı dilerdim.”

"Ben sevgilim…
Bir çocuk bayramı gibi yaşamak isterdim seni"

"Sevinmek nedense hep yedi yaşında."

"Esirge ve bağışla beni gerçekten
Bırak düşlerimde kaybolayım"

DİDEM MADAK
*




adını bilmediğim bir akşamın içine bıraktım kendimi
kimse çağırmadı
zaten ben hep davetsiz gelirdim içime

evin en sessiz yerinde
kırılmış bir eşyanın suçunu üstlenir gibi oturdum
kimse sormadı
ben de anlatmadım

bazı duygular var
adını koyunca utanıyor insan
ben o yüzden susarak büyüttüm içimde olanları
her sustukça biraz daha çoğaldılar

bir yerim çocuk kaldı diyorlar
inanma
çocukluk dediğin şey
gece herkes uyurken içinden ağlamayı öğrenmektir biraz da

ben kendime bile tam anlatamadım seni
çünkü bazı şeyler
söylenince küçülür diye korktum
belki de ben büyütmeyi seviyordum acıyı

gülmeyi öğrendim sonra
ama yanlış yerlerde
yanlış zamanlarda
insan bazen en çok kırıldığı yerde gülermiş
bunu geç öğrendim

içimde uzun zamandır kapanmayan bir kapı var
ne çalan var
ne açan
ama ben hâlâ o kapının önünde bekliyorum

beklemek garip bir şey
insanı yavaş yavaş kendine yabancılaştırıyor
bir gün aynaya bakıyorsun
ve diyorsun ki
ben ne zaman bu kadar sustum

bazı akşamlar
hiç yaşanmamış bir hayatın yorgunluğu çöküyor omuzlarıma
oysa ben o hayatı hiç yaşamamıştım

biri gelip omzuma dokunsa
dağılacağım biliyorum
o yüzden kimseye yaklaşmıyorum
yaklaşan olursa da
içimden geri çekiliyorum

ben sevgilim
tam olarak neyi kaybettiğimi bilmiyorum
ama eksik olan şey
her geçen gün daha ağırlaşıyor içimde

ve bir gün
hiçbir şey söylemeden
kendimden usulca çıkıp gideceğim

geride kimseyi bırakmadan
çünkü ben en çok
kendime kayboldum