“Zorla birlikte kolaylık vardır.”
“Kim Allah’a kavuşmayı isterse, Allah da ona kavuşmayı ister.”
“Allah sizin suretlerinize ve mallarınıza bakmaz; kalplerinize ve amellerinize bakar.”
Hz. Muhammed

“Şüphesiz zorlukla beraber bir kolaylık vardır.”
İnşirah 6




efendimiz

bu gece dilim pas tuttu
bir cümlenin ortasında kaldım
devamını getiremedim

bardağın dibinde bir tortu gibi
kendimi karıştırmadan bıraktım
çünkü bazı şeyler
karıştırılınca bulanır

masanın üstünde bir anahtar vardı
hiçbir kapıya ait değildi
ben yine de cebime koydum

insan bazen
açılmayacak şeyleri de taşır



mutfakta bir saat çalışıyor
ama zamanı göstermiyor
sadece ses çıkarıyor

tik
tik
tik

ben o sesle yaşlanıyorum efendimiz

dolap kapağını açtım
içinden soğuk değil
boşluk çıktı

bir tabağa koyup baktım
yenmiyor



çocukken kelimeleri ezerdim
anlamları akardı içlerinden
şimdi kelimeler beni sıkıyor

konuşsam eksiliyorum
sussam çoğalıyorum

hangisi daha az zarar
bilmiyorum

siz bilirsiniz



bir sokaktan geçtim
kimse yoktu
ama her şey yerindeydi

sanki herkes biraz önce çıkmış
ve geri gelmeyecekmiş gibi

ben o “biraz önce”de kaldım

zaman ilerliyor
ben ilerlemiyorum



efendimiz

içimde bir şey dönüyor
ama makine değil
daha çok unutulmuş bir dua gibi

başını hatırlıyorum
sonu yok

ben sonu olmayan şeylerden korkarım

çünkü bitmeyen şey
insanı da bitirmez

süründürür



pencereden baktım
kar yağıyordu
ama yere değmiyordu

havada asılı kalmıştı

ben de öyleyim galiba

ne düşebiliyorum
ne kalabiliyorum



siz olsanız
beni nereye koyardınız

ben kendime yer bulamadım

oda küçük değil
ama içim taşmış

insan bazen
kendi içine sığmıyor



efendimiz

ben bugün
hiç kimseye çarpmadım

kimse de bana

bu bir iyilik mi
yoksa eksiklik mi

karar veremedim



gece ilerliyor
ama sabah gelmek istemiyor

ben de istemiyorum belki

çünkü sabah
her şeyi tekrar başlatıyor

ben yeniden başlamak istemiyorum



şimdi size yazıyorum

çünkü konuşsam
sesim bana geri döner

ama yazınca
belki size ulaşır

belki ulaşmaz

ama insan
ulaşmayacağını bile bile
yazar



efendimiz

eğer bir gün
içimdeki bu şeyi çıkarabilirsem

bir masanın üstüne koyacağım

bakın diye

siz bakınca
adı olur belki

ben koyamadım



şimdi kapatıyorum

ama bitirmiyorum

çünkü bazı şeyler
kapatılınca da devam eder

ben de öyleyim

siz görmeden de
sizinle konuşuyorum


hayatın kıyısında oturuyorum efendimiz
ellerimde ağırlaşmış birkaç kelime
söyledikçe çoğalan
sustukça içime batan

kuşlar göçüyor aralıklardan
sözlerin arasındaki o ince boşluktan
ben orada kaldım
ne söze dahilim
ne sessizliğe

bahçede kuru yapraklar birikiyor
kim süpürse biraz daha çoğalıyor dünya
taşıdığım cümleler
karabasan gibi
her gün biraz daha koparıyor omzumdan

acım benden uzak bir yerde
kendi kendine daralıyor efendimiz
sanki bana ait değilmiş gibi
sanki ben hiç yanmamışım gibi

hiçbir şey kalmamış gibi olduğu için
böyle oldu her şey
boşluk büyüdü önce
sonra ben küçüldüm içine

zavallı kendim
tasfiye edilmiş bir "masa başı kararı" gibi
imzası var altında
ama o hatırlamıyor

ne kimseyi göresim var
ne de konuşasım
sesim içime çarpıp geri dönüyor
bir duvarın terbiyesiyle

efendimiz
siz de duymuyorsunuz biliyorum
ama yokluğunuz bile
bir tür kalabalık ediyor içimi

evde bir bekleyiş var
çamaşırlar kuruyor
yemek ağır ağır pişiyor
zaman kendi kendini oyalıyor

ben içimde bir şey taşıyorum
adı yok
şekli yok
ama varlığıyla yer değiştiriyor dünya

iki kara göz gibi
biri uyurken biri uyanık
biri ben
biri ben değil

ciğerimde açılan bir delik var efendimiz
geceyi gösteriyor
eski bir savaşı
yarım kalmış bir ceneviz esaretini

her şey biraz fazla gerçek
biraz fazla hayalet

şimdi evde kimse yok
şu çayı demleyecek biri
beni yargılayacak ya da affedecek biri

ben de yokum
olmak için gereken yerden silinmişim
bir boşluk gibi duruyorum kendimde

hayat dedikleri şey
bir kapı değil
bir yarık gibi
içinden geçerken ikiye bölünüyorsun

bir yanın kalıyor
bir yanın gidiyor
ve hiçbir şey geri vermiyor sana

hayat böyle bir şey efendimiz
verirken çoğalan
ama sende azalan

ben şimdi
kendi içimde süpürdüğüm yaprakların üstünde oturuyorum
ve biliyorum

hiçbir şey kalmamış gibi olduğu için
oldu bütün bunlar