"Fecr-i Cevap"


kara bir kefen
önce omuzlarıma indi
örtmedi beni
yalnızca
ışığımı benden aldı

o zaman anladım
silinmek
yok olmak değilmiş
insanlar
gözlerinin önünde
usulca kararıyormuş

bir kuş geçti
göğsümün içinden
kanadı yoktu
sadece
bir vicdanın sesi

gittikçe
tenim çekildi içime
kemiklerim
sessizce konuşmaya başladı
etim sustu
ismim sustu
yüzüm sustu

geriye
iskeletim kaldı

bir zamanlar
sarılmayı bilen kollarım
şimdi ...

kaburgalarımın arasında
eski bir ev var
nergis konağının yanı başında
kapıları açık
odaları boş
bir çocuk sesi
her gece
aynı merdiveni iniyor
ama hiçbir sabaha varmıyor

kara kefen
beni saklamıyor artık
ben
onun içinde yürümeyi öğrendim

yoldan geçenler
bir gölge görüyor
kimse bilmiyor
gölgenin de
yorulabileceğini

bir mezar taşına
adımı yazmadılar
çünkü ben
ölüler arasında değil
incir ağacının dibindeyim

iskeletim
geceleri ayakta duruyor
her kemiğim
başka bir beni taşıyor
omzumda
yarım kalmış bir ömür
parmak uçlarımda
gitmediğim yerler

ve kafatasımın içinde
hala
bir kalbin ..

ölmek
onu susturmakmış

bazen
gecenin en geç saatinde
kara kefeni çıkarıyorum
altından
bembeyaz kemikler değil
kararmış orkideler çıkıyor

toplamaya çalışmıyorum
çünkü bazı kırıklar
yerden alınmıyor
İnsan
üzerinden geçerek
öğreniyor onları

bir gün
beni bulan olursa
korkmasın

bu iskelet
ölümün değil
eksilerek yaşamış
bir insanın kalıntısı

ve kara kefen
bir son değil

içinde
kendinden utananların
sessizce yürüdüğü
uzun bir gece

ben de
o gecenin içinden geçiyorum

her adımda
bir kemik daha
eve dönüyor

her nefeste
bir satır
iniyor
kara bir satır
kafa tasıma

ve sonunda

geriye
ne yüz kalıyor
ne ses
ne nefes
ne orkide
ne menekşe


sadece

kara kefenin içinde
ayakta duran
bir iskelet

ve kimse bilmeden

o da
yavaş yavaş

siliniyor

beni unut
m
a