0
Yorum
8
Beğeni
5,0
Puan
169
Okunma
Mayıs cebimde unuttuğum
kırık bir masaldı
O yüzden
çiçeklere yaklaşınca
ellerim suçlu gibi titrer.
Çünkü çiçekler
yalnızca ağlayabilenlerin yüzüne açar
Kalbim
eski bir kuyunun dibinde şimdi
Orada
susuzluktan birbirine yaslanan iki kuş var
Biri
ötekinin gözlerini taşır
Öteki
diğerinin son nefesini
Su gelmedi
Gökyüzü
utancından bulutlarını çevirdi
Biz
en çok susuz kaldığımız yerden
sevdik birbirimizi
Sonra öğrendim
İnsan
her zaman kanayarak ölmez
Bazen
bir kuş kadar hafif...
Öyle sessiz…
dünya
onu kaybettiğini
üç mevsim sonra anlar
5.0
100% (2)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.