Melek Eroğlu’na

testerenin dişlerinden geçtin
zülfikarın gölgesinden

ikiye bölünmüş bir akşamsın şimdi

yarısı suskunluk
yarısı insan

bir gün
benimde payıma
bir dayanma düşerse
belki
kırmızı bir şiir filizlenir burada

ama sen
ikiye bölünmüş yerlerinden
yeniden büyümeyi bildin

gecenin ortasına bırakılmış
yarım bir dua gibiydin önce
şimdi sabaha yürüyen
sessiz bir dirençsin

acının içinden geçen her şey
biraz daha insan olur derler
sen
acıdan değil
acıya rağmen kaldın

acıyı katlayıp
yastığının altına koydun
gece uyanınca
şiir diye
kendini okudun

ve kimse bilmedi
hangi kapıyı içeriden kilitlediğini
hangi aynayı
geri dönmemek üzere susturduğunu

bir yanın sustu
bir yanın haykırdı
duyan olmadı
duyması gerekenler sağırdı

bazen bir bardak suyun dibinde
kendi yüzünü buldun
bazen bir kelimenin ortasında
kırıldın kimse duymadan

ve biliyorum
bir gün
aynı gökyüzünün altında
kırılmamış bir sesle
adını söyleyeceğiz hayatın

ve şimdi
gözlerinin içinde
yangından arta kalan bir sabah var

öyle bir sabah ki
ne testere sökebilir onu
ne de geceyi ikiye bölen zülfikar

o zülfikar ki
yalnızca şiir değil
kırmızı bir mucizedir artık