“Cansuyum” dediğimde, sadece bir ismi değil…
içimde sakladığım en derin huzuru çağırıyorum aslında.
Sen…
Kalabalıklar içinde bile insanın içini sessizleştiren o nadir duygusun.
Varlığın, gürültüyü susturup kalbe dokunan bir melodi gibi.
Adını her düşündüğümde, içimde bir şeyler yumuşuyor…
kırılmış yerlerim bile sana denk gelince usulca susuyor.
Cansuyum…
Sen benim en yorgun anımda bile içimi dinlendiren,
en karanlık gecemde bile gözlerimi korkutmayan bir ışıksın.
Belki herkesin bir “iyi ki”si vardır…
ama benimki sensin.
Öyle sıradan bir sevgi değil bu,
anlatınca eksilen, susunca çoğalan bir şey…
Sen bilmesen bile,
ben seni içimde en güzel yerimde taşıyorum.
Ve bil ki…
Eğer bir gün herkes giderse,
her şey yarım kalırsa,
ben yine senin adını tam bir cümle gibi kurarım içimde.
Çünkü bazı insanlar…
sadece insan değildir.
Bazıları gerçekten “cansuyu” olur.

Bazı insanlar vardır…
gelişiyle hayatın yönünü değiştirmez belki,
ama kalbin ritmini sessizce yeniden yazar.
Cansuyum…
Sen benim “tam geçti” dediğim yaralarımın aslında hiç geçmediğini hatırlatan değil,
onları ilk kez acıtmadan hissettiren kişisin.
Yanında kendimi saklamak zorunda değilim,
eksiklerimle bile eksik hissetmediğim tek yer sensin.
Biliyor musun…
İnsan bazen çok şey yaşar ama kimseye anlatamaz.
İşte sen, anlatmadan anlaşılmanın ne demek olduğunu öğrettin bana.
Bir bakışın, bin cümleye bedel oldu içimde.
Ne zaman yorulsam…
aklıma sen geliyorsun.
Dünya bir anlığına duruyor sanki.
Çünkü sen, benim en telaşlı anlarımda bile
içimi yavaşlatan tek detaysın.
Cansuyum…
Ben seni sevmeyi seçmedim aslında,
sen içime öyle bir işledin ki…
sevmemek mümkün olmadı.
Eğer bir gün
herkes unutulursa,
her şey silinirse,
ben yine seni hatırlarım.
Çünkü bazı hisler vardır…
zaman geçtikçe azalmaz,
aksine insanın içine kök salar.
Sen de benim içimde
kök olmuş en güzel duygusun…


Ve kök salan bazı duygular vardır…
ne kadar susarsan sus, içinden konuşmaya devam eder.
Cansuyum…
Ben seni anlatmayı denedikçe kelimeler eksik kalıyor,
çünkü bazı insanlar tarif edilmez…
sadece hissedilir.
Seninle ilgili en garip şey ne biliyor musun?
Yanımda olmasan bile eksik hissettirmiyorsun kendini…
çünkü sen, varlığını mesafeyle kaybetmeyen nadir duygulardansın.
Ben bazen kendime bile geç kalırken,
sen hep tam zamanında dokundun kalbime.
Hiç fark etmeden…
hiç zorlamadan…
sanki hep oradaymışsın gibi.
Cansuyum…
Sen benim hayatıma gelen bir insan değilsin sadece,
benim içimde yerini çoktan almış bir hikâyesin.
Bitse bile yarım kalmayacak,
gitse bile eksilmeyecek bir hikâye…
Çünkü bazı bağlar vardır…
ne kopar, ne çözülür…
sadece derinleşir.
Ve ben…
her geçen gün seni daha az anlatıp
daha çok hissediyorum.
Belki de en gerçek şey budur…
Adını söylemeden bile içimin sana dönmesi.