Sana ihtiyacım olduğunu her belli edişimde
biraz daha küçüldüm gözünde…
ve sen, benim o ihtiyacımı bir sevgi gibi değil,
bir zayıflık gibi kullandın.
Ben sana “kal” demedikçe gitmeyeceğini sandım,
sen ise her “kal” deyişimde
bir adım daha uzaklaştın benden.
Ben yüreğimi açtım,
sen orada kendine bir taht kurdun…
ama oturduğun yer sevgi değildi,
benim kırık taraflarımdı.
Biliyor musun,
insan en çok da ihtiyaç duyduğu yerde incinir.
Ben seni bir sığınak sandım,
sen beni fırtınaya bıraktın.
Ve şimdi anlıyorum…
Ben sana ne kadar “ihtiyacım var” dediysem,
sen o kadar “vazgeçilmezim” sandın kendini.
Oysa gerçek şu:
Ben sana muhtaç değildim,
sadece seni çok sevdim.
Ama sen…
bir insanın sevgisini,
onu kendine bağımlı kılmak için kullandın.

Ben…
her seferinde biraz daha sustum,
çünkü sesimi yükseltirsem
seni tamamen kaybedeceğim sandım.
Oysa en büyük kaybım,
kendimden vazgeçtiğim anmış…
bunu geç anladım.
Sen beni sevdin mi,
yoksa sadece sana ihtiyacım olmasını mı sevdin
artık ayırt edemiyorum.
Çünkü bir insan sevdiğini güçlendirir,
sen ise beni her gün biraz daha eksilttin.
Ben sana sarıldıkça
sen çözülüp gittin ellerimden,
ben tuttukça kaçtın,
ben kaldıkça sen yok oldun.
Şimdi içimde çok net bir şey var:
Ben seni kaybetmedim…
ben, kendimi sana verirken
sen beni harcadın.
En acısı ne biliyor musun?
Ben hâlâ seni suçlamaktan çok,
kendime kızıyorum…
çünkü sana bu kadar alanı
ben verdim.
Ama artık anlıyorum—
birine ihtiyacın olduğunu göstermek suç değil,
yanlış olan…
bunu fırsat bilene kalmak.
Şimdi içimdeki o ses ilk defa bu kadar net:
Ben sensiz eksik değilim,
ben seninle kendimi eksiltmişim.


Artık şunu inkâr etmiyorum…
Ben seni severken kendimi yavaş yavaş sildim.
Adımı bile senin sesinden duymaya alıştım,
kendi içimde yok oldum.
Senin bir bakışına anlam yüklerken
ben koca bir hayatı boşluğa bıraktım.
Sen bir adım atmadın diye
ben kendimden vazgeçtim.
Şimdi dönüp bakınca…
senin bana yaptıkların değil
benim kendime yaptıklarım daha ağır geliyor.
Çünkü kimse,
isteyerek kendini bu kadar eksiltmez…
ben ettim.
Senin varlığınla tamamlanacağımı sandım,
oysa sen sadece
eksik taraflarımı daha da büyüttün.
En acı gerçek şu:
Ben sana tutundukça
sen bana değil,
benim düşüşüme alıştın.
Artık içimde bir şey öldü…
ama bu sefer sen değil,
sana olan o kör bağlılık.
İlk defa
sana ihtiyacım yok derken
yalan söylemiyorum.
Çünkü insan birini ne kadar severse sevsin,
kendini kaybettiği yerde kalmamalı.
Ben geç kaldım belki…
ama artık gidiyorum.
Sessizce,
geri dönmeyecek kadar kesin.