Kendimi tükettim…
Sesimi kısmaya çalışırken içimde fırtınalar büyüttüm.
Gülüşlerimin arkasına sakladığım kırıklar, artık saklanmayı reddediyor.
Herkese yetişmeye çalışırken kendime geç kaldım.
Birinin kalbinde yer edeyim derken, kendi içimde kayboldum.
Sevilmek uğruna sustum…
Anlaşılmak uğruna kendimden vazgeçtim.
Ama en acısı ne biliyor musun?
Kimse benden bunu istememişti…
Ben, kendimi hiçe saymayı sevgi sandım.
Şimdi içimde koca bir boşluk var.
Ne eski ben var, ne de toparlanacak gücüm…
Sadece yorgun bir kalp,
ve artık kendine bile geç kalan bir ruh.
Kendimi tükettim…
Ve kimse fark etmedi.

Kendimi tükettim…
Ve bu, bir anda olmadı.
Parça parça eksildim, kimse görmedi.
Her “iyiyim” dediğimde biraz daha çöktüm içime,
her “sorun yok” dediğimde bir şeyler daha koptu benden.
Ben herkesi tam tutmaya çalışırken,
kendim darmadağın kaldım.
Gece olunca daha çok hissediliyor bu eksiklik…
Sessizlik, insanın yüzüne en ağır gerçeği çarpıyor.
Ben en çok kendime yabancılaştım,
ayna bile artık beni tanımıyor gibi.
İçimde bir şey var…
Sürekli susan ama hiç dinmeyen bir sızı.
Ne geçiyor, ne de tamamen kalıyor…
Sadece beni yavaş yavaş yok ediyor.
Kendimi tükettim…
Şimdi neyi toparlasam elimde kalıyor.
Çünkü ben, en başta kendimi kaybettim.

En kötüsü de şu…
Ben bunu kimseye anlatamadım.
Anlatsam bile yarım anlaşıldım,
yarım anlaşılınca daha da yalnız kaldım.
İçimde büyüyen şey acı değil artık…
alışmak zorunda kaldığım bir sessizlik.
Eskiden içim dolardı, şimdi içim çökmüş gibi.
Sanki duygularım bile yorulmuş benden,
“biz artık taşınamıyoruz” deyip geri çekilmişler.
Bir zamanlar umut ettiğim her şey,
şimdi sadece uzak bir hatıra gibi duruyor içimde.
Elimi uzatsam da tutamıyorum kendimi geçmişten.
Ben en çok kendimi kaybederken yoruldum…
çünkü kimse fark etmeden yok olmak,
insanın kendine verdiği en ağır ceza.
Kendimi tükettim…
ve geriye sadece buna alışmaya çalışan bir ben kaldı.

Şimdi anlıyorum…
Ben aslında birini değil, kendimi kaybetmişim.
Birine fazla anlam yüklerken,
kendi anlamımı silmişim içimden.
Birine “kal” derken,
kendimi kapının dışında bırakmışım.
En çok da buna yoruldum…
içimde bitmeyen bir sorgu var artık.
“Nerede yanlış yaptım?”
“Ne zaman bu kadar eksildim?”
Cevap yok…
sadece yankı var.
İçimde dolaşıp duran boş bir ses.
Zaman geçiyor ama ben geçemiyorum.
Aynı yerde, aynı kırgınlıkla kalmışım.
Herkes ilerlemiş gibi,
ben kendimde takılı kalmışım.
Kendimi tükettim…
ve şimdi fark ediyorum,
en büyük kayıp bir insanı değil,
kendini kaybetmekmiş.