Kötü hissettiğim zamanlarda iyiymişim gibi davranmaktan yoruldum artık.
Herkesi mutlu etmeye çalışırken kendimi unuttum.
Sanki hep başkalarının canı yanıyor,
hep onların günü kötü geçiyor,
hep onların anlaşılmaya ihtiyacı varmış gibi…
Ben sustum.
Ben bekledim.
Ben idare ettim.
Ama kimse dönüp “sen nasılsın?” demedi.
Artık kimsenin ruh haline göre şekil almayacağım.
Kimsenin sevgisini kazanmak için kendimden vazgeçmeyeceğim.
Yoruldum…
Gerçekten çok yoruldum.
Bundan sonra bana iyi gelmeyen hiçbir şeyi taşımayacağım.
Kim olursa olsun…
Üzüleceğim belki, evet.
Ama geçecek.
Çünkü ben…
en çok kendimi kaybettiğim için bu kadar kırıldım.

Artık kimse için kendimi eksiltmeyeceğim.
Kimsenin sevgisine layık olmak için kendimden vazgeçmeyeceğim.
Çünkü en çok da kendime geç kaldım ben…
Hep başkalarının yarasını sararken
kendi içimde kanayan yerleri görmezden geldim.
Kim ne hisseder diye sustum,
kim kırılır diye içime attım,
kim gider diye kendimden gittim.
Ama kimse kalmadı sonunda…
Ben hariç.
Şimdi ilk defa anlıyorum;
insan en çok kendini kaybedince yoruluyormuş.
Ve ben…
kendimi bulmadan kimseyi bulmak istemiyorum artık.
İnsan en çok da anlaşılmadığında yoruluyor.
Konuşmak isteyip sustuğunda,
içinde kopanları kimse görmediğinde…
Ben çok sustum.
İçimden çığlık çığlığa bağırırken bile
dışarıdan sakin göründüm.
Kimse yük olmasın diye
kendi yükümün altında ezildim.
Sevildim sandım…
Ama aslında sadece katlandılar bana.
Değer gördüm sandım…
Ama aslında sadece alıştılar varlığıma.
İşte en çok bu acıttı.
Şimdi anlıyorum;
insan herkese yetişmeye çalışırken
kendine geç kalıyormuş.
Ve ben…
kendime çok geç kaldım.
Ama artık toparlıyorum kendimi.
Yavaş yavaş, parça parça…
Eskisi gibi olmayacağım.
Herkes için savaşan o insan…
artık yok.
Çünkü en çok da o yoruldu.

Bir noktadan sonra insan ağlayamıyor bile…
Çünkü gözyaşları değil, içi yoruluyor.
Ben çok şey anlatmak istedim,
ama kimse gerçekten dinlemedi.
Herkes cevap vermek için bekledi,
anlamak için değil.
İçimde büyüyen o sessizlik var ya…
işte o, en çok canımı yakan şey oldu.
Ne kırıldığımı anlatabildim,
ne de toparlayabildim kendimi.
Geceleri kendimle baş başa kalınca
her şey üstüme geliyor.
Gündüz güçlü rolü,
gece enkaz hâli…
Kimse görmedi o hâlimi.
Kimse bilmedi neyle savaştığımı.
Ve insan en çok da burada vazgeçiyor işte…
Anlatmaktan değil,
anlaşılmamaktan.
Şimdi içimde bir soğukluk var.
Eskisi gibi değilim.
Ne çabuk bağlanıyorum,
ne de kalmak için uğraşıyorum.
Çünkü öğrendim…
insan en çok, değer görmediği yerde tükeniyor.
Ve ben…
çoktan tükenmiştim aslında.