Sana asla yanlış yapamayacağımı bildiğin için mi
beni böyle kolay harcadın?

Yoksa…
ben hep yanında duracağım diye mi
arkana bile bakmadan gittin?

Ben sana zarar veremem diye,
sen bana her şeyi mübah mı sandın?
Ben susarım diye mi
en çok da beni kırdın?

Ben seni incitmemek için
kendimden vazgeçtim,
Sen beni kaybetmemek için
hiçbir şey yapmadın.

Ben her tartışmada geri adım attım,
Sen her seferinde biraz daha uzaklaştın.
Ben “biz” demekten vazgeçmedim,
Sen “ben” olmaktan hiç çıkmadın.

Bir ben sustum bu hikâyede,
Bir ben içime attım her şeyi.
Sen rahat uyu diye
ben uykularımdan vazgeçtim.

Geceleri seni düşünmekten yoruldum,
Ama vazgeçemedim…
Çünkü ben sevmeyi yarım bırakmayı bilmedim,
Sen kalmayı hiç öğrenemedin.

Ben seni hep tamam sandım,
Eksik olan bendim meğer.
Sen giderken hiçbir şey almamış gibi gittin,
Ama bende koca bir boşluk bıraktın.

Bilseydin…
en çok iyi niyet yorar insanı,
en çok da “gitmez” sandığın gider bir gün.

Ben gitmedim belki…
ama içim senden çoktan vazgeçti.

Gözlerin başka yerlere dalarken,
Ben hâlâ sana bakıyordum.
Sen çoktan vazgeçmişken bizden,
Ben hâlâ “belki” diyordum.

O “belki” var ya…
insanı en çok yoran şeymiş.
Ne kalabiliyorsun,
Ne de tamamen gidebiliyorsun.

Ama artık anladım…
Sevmek yetmiyormuş.
Bir insanı kaybetmemek için
onu gerçekten istemek gerekiyormuş.

Ve sen…
beni hiç istemedin.
Sadece alıştın bana.

Şimdi yokluğum çarptığında sana,
işte o zaman anlayacaksın.
Benim yerimin dolmadığını değil…
benim gibi birinin bir daha gelmediğini.

Ama o zaman da geç olacak.

Çünkü ben…
sana kalmayı öğretirken
kendim gitmeyi öğrendim.

Ve sen…
beni kaybettiğinde değil,
yerime kimseyi koyamadığında
gerçekten yalnız kalacaksın.

Çünkü mesele ben değildim…
mesele senin sevemeyişindi.

Ben eksik değildim,
sen derindin… ama yüzemiyordun.

Ben sana yuva oldum,
sen bana geçici bir durak.

Ve şimdi…
sen herkesle biraz mutlusun,
ben sensiz bile huzurluyum.

İşte fark burada.

Ben seni kaybetmedim…
sen,
seni gerçekten sevebilen
tek insanı kaybettin. 10/04/2026 Zehra Ü