Bir duvar dibinde büyüdüm
Gölgesi uzun gecelerin
Kimse sormadı adımı
Herkes bildi derdimi

Bir ekmeği bölüştüm dostla
Bir ihaneti yuttum sessizce
Ben çok şey kaybettim hayatta
Ama insan kalmayı seçtim ben

Bu şehir yordu beni
Yollar eskitti ayakkabımı
Herkes biraz eksiltti
Ben kendimden vermedim

Ben insan kaldım
Düştüğüm yerde
Ne satıldım
Ne de sattım
Ben insan kaldım
Yanlış bir dünyada
Yoruldum belki
Ama bozulmadım

Bir çay soğudu masada
Bir cümle yarım kaldı
Giden gitti arkasına bakmadan
Kalan yine ben oldum

Sevda dedikleri şey
Bazen yük olur insana
Ben taşıdım kimse görmeden
Gururumu incitmeden

Bir sigara daha yaktım
Gece uzun, içim dar
Herkes kendini kurtardı
Ben vicdanımı aldım yanımda

Ben insan kaldım
Bu yeter bana
Ne alkış istedim
Ne merhamet
Ben insan kaldım
Sessizce
Bu hayatta
En zor şey buydu zaten

Beni ayakta tutan
Ne para oldu
Ne şöhret
Bir aynaya bakıp
Utanmamaktı sadece

Sorarlarsa bir gün
“Ne öğrendin?” diye
De ki…
İnsan kalmak
Her şeye rağmen
16.12.2025
Z.Ündoğduer