Yüzün değil, kaderin güzel olsun, derdi eskiler.
Şimdi anlıyoruz neden öyle dediklerini.

insana, insandan âlâ imtihan yok.

Değeri kime vereceğini iyi bilmelisin.
Suyu kıymetsiz bulana denizi versen yetmez… 🖤

Mesafenin önemi yoktur.
Burnunun dibinde olsa ne olacak?
Seni anlamıyorsa…

birisi vardır dünyanın öbür ucunda;
En ihtiyaç duyduğun anda,
İki satırıyla bile olsa
Bir çırpıda yanı başında.

Mesafe uzaklıklarda değil,
Mesafe fedakârlıkta…

bazı insanlar
Yanında oturur ama yok gibidir.
Bazılarıysa hiç dokunmadan
Yaralarına merhem olur sessizce.

İnsan bazen bir omuz aramaz,
Bir “buradayım” cümlesine sığınır.
Kalabalıklar içinde kaybolur da
Bir tek samimi sese tutunur.

oyüzden herkesle konuşulur
herkesin yanında susulmaz.
Herkes “seviyorum” der de
Herkes yüreğinin yükünü taşımaz.

Anlıyorsun zamanla…
Bazı insanlar yağmur gibidir;
Gelir, geçer, ıslatır.
Bazılarıysa gökyüzü…
Gitse bile eksikliği gece gibi çöker içine.

insan en çok şunu öğreniyor:
Bir kalbe gerçekten dokunan şey
Ne mesafe…
Ne zaman…
Ne de sözlerin güzelliği…

Bir insanın,
Sana rağmen değil,
Senin için kalabilmesidir… 🖤Bazı yaralar vardır,
Sarılmadan da kanar insan.
Bir “nasılsın?” sorusunun bile
İçten gelmesini arar zaman.

vefa dediğin şey
Herkesin diline yakışır da
Herkesin yüreğine ağır gelir.
Kimi bir ömür sever gibi konuşur,
Kimi sessizce ömür olur gider.

gün gelir anlarsın…
Asıl huzur; çok sevilmekte değil,
Kırılacağını bile bile
Sana kıyamayan bir yürekte saklıdır… 🖤